- 10 Νοέμ 2014, 11:02
#36036
REALZEUS έγραψε:Άρα καταλήγουμε πάλι στο υποχρεωτικό της στράτευσης (αμισθί κιόλας) ως το πρόβλημα που εκφράζετε αρκετοί και όχι στην ποιότητα των ανθρώπων. Λογικό είναι να ενοχλείται κάποιος από κάτι που τον βάζουν να κάνει με το ζόρι. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο κομπλεξικός/κολλημένος/ηλίθιος θα ταλαιπωρεί τους υφισταμένους του είτε στην πολιτική, ή στην στρατιωτική ζωή. Η στρατιωτικοποίηση και η αυστηρή ιεραρχία και πειθαρχία στις διαταγές που υπάρχει στις ΕΔ κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα. Όμως οι συνθήκες αλλάζουν, όχι οι άνθρωποι. Στο στράτευμα θα βρεις από βασιλοχουντικούς μέχρι κομμουνιστές και από ημι-καθυστερημένους μέχρι διάνοιες. Όπως παντού άλλωστε. 
Να το κάνω λίγο πιο λιανά: Ο στρατιώτης (εκτός βυσμάτων κλπ) είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης στον Οργανισμό αυτό, σαν να λέμε ο βοηθός αποθηκάριου/χαμάλης σε μια μεταφορική εταιρεία. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι σαν χαμάληδες θα είχατε καλύτερη συμπεριφορά και καλύτερης ποιότητας προϊσταμένους στην μεταφορική; Ενοχλεί λοιπόν το γεγονός ότι είστε μορφωμένα παιδιά και αλλιώς μαθημένοι και σας κάνουν με το ζόρι χαμάληδες. Μαζί σας κι εγώ, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι το πρόβλημα είναι ότι καλείστε να αναλάβετε έναν άχαρο, αν και σημαντικό, ρόλο. Τα ίδια θα γράφατε αν έπρεπε να πάτε στο λιμάνι για 9 μήνες ως φορτοεκφορτωτές...
Να σημειώσω εδώ πως κάθε Όπλο/Σώμα έχει διαφορετικό "επίπεδο". Σε γενικές γραμμές το ΠΖ είναι το χειρότερο από άποψης ποιότητας και νοοτροπίας ως προς τους στρατεύσιμους. Για το ΠΝ και την ΠΑ δεν μιλάμε καν... άλλα επίπεδα πρόσφυσης και καμία σχέση με τον ΕΣ! 
Μεγάλες αλήθειες. Στη μονάδα (24 ΤΘΤ
) είχαμε στο θάλαμο 1 Post-Doc (Πυρινική Φυσική ή κάτι τέτοιο δεν θυμάμαι καλά, τον φώναζα Oppenheimer), δύο Doc (Management, και Χημικό Μηχανικό) ένα με 2 μάστερ (Φυσικό-Μαθηματικό), 4 με Μαστερ, 5 με πτυχία πανεπιστημίου, 8 απόφοιτους Λυκείου, 3 απόφοιτοι γυμνασίου και 1 βοσκό.
Ο βοσκός είχε φέρει και
πρόβατο στο θάλαμο σε σακί όταν ήμουν Λοχίας Υπηρεσίας
. (τί κάνει κανείς για μια τιμητική από το λοχαγό του....)
Έπρεπε να μάθεις να ζείς με όλους αυτούς και να συννενοείσαι για την ομαλή ροή της καθημερινότητάς σου. Και οι πιο δύσκολοι ήταν ο πρώτος και το τελευταίος στη σειρά που τους έγραψα. Αυτό είναι μεγάλο σχολείο για τον οποιονδήποτε.
Σε μεγάλο σχηματισμό (Στρατιά) καταλαβαίνεις ότι ισχύει ένα τραγουδάκι που παίζει σε ένα παιδικό παραμύθι "ο ένας τρέμει τον άλλο και ο μεγάλος τον μεγάλο, μα όλοι όλοι όλοι, όλοι φοβούνται τον Μορμόλη" (όπου μορμόλης: αυτός που θα σε καρφώσει στον απο πάνω ότι κάτι παρέλειψες/είπες αλλά και ο Αρχηγός). Εκεί καταλαβαίνεις ότι ο στρατός δεν είναι τπτ άλλο από μία μεγάλη επιχείρηση με δομή ιεραρχίας όπου κάποιοι προβιβάζονται και κάποιοι μένουν στάσιμοι και τα κριτήρια δεν είναι μόνο και πάντα αξιοκρατικά (σχεδόν ποτέ από ένα σημείο και πάνω, όσο στενεύει η πυραμίδα). Οι πιο κάτω ενδιαφέροναι να πάρουν εκτός έδρας, έκτακτα κλπ και να γλύψουν τους απο πάνω για την ποιότητα της δουλειάς τους. Οι απώ πάνω μην γίνει καμιά μλκια και φτάσει στους πιο πάνω, ενώ σε περίοδο προαγωγών όλοι γλύφουν τους πάντες (και τους οπλίτες....ΟΛΟΙ όμως, ακόμα και τα πολλά "Αστερια-δάδες σπαθιά") .
Τελικά η δουλειά πάντα γίνεται. Πάντα με τον προβλεπόμενο τρόπο. (Άν ξεφύγεις από το προβλεπόμενο ή γίνεσαι ήρωας ή σε καίνε ζωντανό
).
Δυο πράγματα είναι σίγουρα στη ζωή. To πρώτο είναι η εφορία.
