Νομίζω πως ήμουν απόλυτα ξεκάθαρος στο τι με ενοχλεί και τι όχι σε αυτή. Όταν προσεύχεσαι δεν έχω κανένα απολύτως θέμα. Όταν πηγαίνεις στην εκκλησία δεν μου πέφτει λόγος. Όταν η εκκλησία βοηθάει τους φτωχούς χαίρομαι. Όταν ακούω ότι ενήλικοι άνθρωποι πιστεύουν πως μια παρθένα έμεινε έγκυος διασκεδάζω.
Τα προβλήματα ξεκινούν όταν η εκκλησία προσπαθεί να μου επιβάλει τι θα φάω και πότε. Όταν με αναγκάζει να περάσω απ' τα 40 κύματα για να απαλλαγεί το παιδί μου από την Ελληνορθόδοξη κατήχηση στο σχολείο. Όταν προσπαθεί να επιβάλει την αναγραφή της πίστης μου (ή της έλλειψης της) στις ταυτότητες. Όταν προσπαθεί να κρίνει αυτή τι θα γίνει με το σώμα μου όταν πεθάνω. Όταν προσπαθεί να μου επιβάλει με ποιον θα παντρευτώ. Όταν εμποδίζει την ανέγερση ναών άλλων θρησκειών. Όταν εμποδίζει την τέχνη και τον κινηματογράφο επειδή κάποιοι... προσβάλλονται. Όταν επιμένει να υποχρεώνει τον κόσμο να ορκίζεται στο ευαγγέλιο στα δικαστήρια και τα παιδιά να προσεύχονται στα σχολεία και να παρακολουθούν τα τελετουργικά της στους ναούς.
Πάνω απ' όλα, όταν αφήνει να εννοηθεί πως η χώρα ανήκει με κάποιο τρόπο στους πιστούς ("στην Ελλάδα είμαστε χριστιανοί") και ότι οι υπόλοιποι Έλληνες έχουν λιγότερα δικαιώματα από αυτούς.



