- 10 Μάιος 2019, 19:13
#581238
Εγώ θα αναφέρω όχι τον Κουφοντίνα, αλλά
μια άλλη περίπτωση που επίσης είχε τεράστια δημοσιότητα και επίσης "περίεργη" μεταχείριση από τους δικαστές, λόγω της δημοσιότητας της υπόθεσης.Κατά την τριετία που διανύθηκε με την εκδίκαση των αιτήσεών του, οι ίδιοι οι γραμματείες των δικαστικών συμβουλίων μετέφεραν χωρίς καν να τηρούν τα προσχήματα την είδηση προς τα ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. ότι «ο Φραντζής ζητά να βγει» , οι εισαγγελείς υπηρεσίας θεωρούσαν προφανώς πολυτέλεια να διατάξουν με ένα απλό τηλεφώνημα προς τη φρουρά της εισόδου του Δικαστικού Μεγάρου του Πειραιά να απομακρυνθούν οι τηλεοπτικές κάμερες, οι οποίες παραμόνευαν τον κρινόμενο κατάδικο και τον καταδίωκαν κατά την είσοδο και έξοδό του από αυτό[18], αλλά και έξω από την Δ.Φ. Κορυδαλλού όπου επέστρεφε, έξω από το πατρικό του σπίτι στα Πατήσια, έξω από την Α.Σ.Ο.Ε.Ε. έχοντας πληροφορηθεί πότε μεταβαίνει εκεί για παρακολούθηση υποχρεωτικών μαθημάτων και εργαστηρίων. Καθώς πλησίαζε η συζήτηση της αιτήσεώς του στο Δικαστικό Συμβούλιο, αλλεπάλληλες ήταν οι τηλεφωνικές οχλήσεις από τους ρεπόρτερ προς τους υπέργηρους γονείς του, ενώ μερικές μέρες ο αδελφός της άτυχης Ζωής εμφανιζόταν σε κάθε τηλεοπτικής ζώνης δημοσιογραφικές και μη εκπομπές, διατεινόμενος ότι «αν αφήσουν να βγει ο φονιάς, δεν υπάρχει δικαιοσύνη».
Τελικά, ο Φραντζής, μετά από 18 χρόνια έγκλειστος –τα 11 στον Κορυδαλλό- και αφού είχε περάσει και από τα πλέον σκληρά σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας, όπως αυτά της Κέρκυρας, ζήτησε να μεταχθεί στις Αγροτικές Φυλακές Αγιάς Κρήτης για να συνεχίσει τις προσπάθειές του για υφ’ όρον απόλυση από εκεί, κατ’ ουσίαν μακριά από τα Μ.Μ.Ε.. Πράγματι, ξεχασμένος από το πλέγμα όλων των εξωθεσμικών αυτών πιέσεων, με την πρώτη αίτησή του για υφ’ όρον απόλυση, ένα τυπικό στην αιτιολογία του βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Χανίων του χορήγησε την υφ΄ όρον απόλυση, με όρους που συνίσταντο στον περιορισμό της διαμονής και την εμφάνιση στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής του. Ήταν 20 Οκτωβρίου 2005. Ο πατέρας του, που για περίπου δεκαοκτώ χρόνια είχε επισκεφθεί κάθε πιθανό υπεύθυνο και μη φορέα, πρόσωπο και πολιτικό γραφείο, προσπαθώντας να πείσει όποιον μπορούσε για την «αδικία» που είχε υποστεί ο γιος του, δεν πρόλαβε να τον δει ελεύθερο. Ταλαιπωρημένος από προβλήματα υγείας, πέθανε ένα μήνα πριν την αποφυλάκισή του. Ο ίδιος ο Φραντζής, μετά την αποφυλάκισή του απέφυγε με συνέπεια να εκτεθεί στα φώτα της δημοσιότητας, διεκδικώντας το δικαίωμα στη λήθη, κύριο διακύβευμα για κάθε αποφυλακιζόμενο ισοβίτη.
Η υπόθεση Φραντζή υπήρξε ένα κομβικό γεγονός που ανέδειξε για πρώτη φορά τη χώρα μας στην εποχή μιας εν πολλοίς πολιτικοκοινωνικής νιρβάνας, αυτήν του 1987, την πρωταρχική θέση που θα διαδραμάτιζαν καθ’ ολόκληρη τη δεκαετία του ’90 τα ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. στην διαμόρφωση του περίφημου «κοινού περί δικαίου αισθήματος» με όχημα πολύκροτες υποθέσεις ποινικού δικαίου και κατά μείζονα λόγο, στην διαμόρφωση (ή την αποδόμηση) των συλλογικών αισθητηρίων σε κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα όπως η δίκαιη δίκη και η ορθολογική ποινική μεταχείριση, σε ζητήματα δηλαδή όπου η κοινωνική και η νομική πραγματικότητα (η οποία ελάχιστη σχέση έχει με την γνώση του κοινού για τα από το νόμο προβλεπόμενα) απαιτεί πραγματική ανάλυση και αποκωδικοποίηση[19].Θα ξαναπώ λοιπόν πως η Δικαιοσύνη οφείλει να είναι όντως τυφλή και να μην επηρεάζεται από τα ΜΜΕ ή το θυμικό των πολιτών. Αν ο Φρουζής έχει δικαίωμα να βγει, να βγει. Το αυτό και ο Κουφοντίνας, ο Ξηρός ή ο Παττακός.
Αυτό είναι η Δικαιοσύνη και αυτό είναι η Δημοκρατία και αυτή ΑΚΡΙΒΩΣ είναι και η ευρωπαϊκή αντίληψη περί δικαίου.
Τώρα, αν κάποιοι ηδονίζονται με τις γεμάτες φυλακές, είναι δικό τους πρόβλημα, λυπάμαι.
)
