Anonymous Founder έγραψε:Διαφωνώ. Δεν ξέρω αν ποτέ τον θεωρούσαν τον Χατζηγιάννη "έντεχνο" ή να το πω απλά καλλιτέχνη μιας κάποια αξίας, η ουσία είναι πως μιλάμε για έναν φελό και ένα απόλυτο τίποτε. Οπότε δεν βλέπω γιατί να λερώνει το όνομά του και σπαταλάει nanosecond από το χρόνο του ο Πάνος.
Ο Χάρης και ο Πάνος δεν έχουν να αποδείξουν τίποτε, τα μισά τραγούδια από τα Ζεστά Ποτά θα αρκούσαν να τους βάλουν ψηλά στο Πάνθεον των Ελλήνων τραγουδοποιών. Ο Χατζηγιάννης είναι ένας βλάκας που δεν έχει φτιάξει μισό ωραίο τραγούδι τόσα χρόνια που μολύνει τα αυτιά μας.
Αυτός και το κακό συναπάντημα της ελληνικής ελαφρο-λαϊκο-ποπ, ας ασχοληθούν με τα του οίκου τους και τις ίντριγκές τους, τι δουλειά έχει εκεί ο Πάνος;
ΥΓ: Δεν είναι ότι σε απειλώ, απλώς προειδοποιώ πως αν δεν αλλάξεις άποψη, θα σε ξεδοντιάσω. Απλά, όμορφα και αντρίκια.
Στα πεταχτα γιατι στρωνω με ναυλον το λεβητοστασιο:
Χρυσουλα Διαβατη-Σακιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιις Ρουβας.
https://www.youtube.com/watch?v=pL_YEsJsFEY
Μια χαρά είναι ο Ρουβάς, δεν το παίζει έντεχνος και ξέρει πως καλλιτεχνικά το προϊόν του είναι για τα σκυλιά από πλευράς ποιότητας.
ΥΓ: Με έβαλες να googlίσω τι διάβολο σχέση έχει η Χρυσούλα με τον Σάκη ρε μλκ, πόσο χαμηλά με αναγκάζεις να πέσω!
Πού διάβολο τα καταχωνιάζεις και τα παρακολουθείς όλα αυτά;
Ατεχνα έπρεπε να λέγονται, μιλάμε για τρελή κουλαμαρα.... Που είναι το θεϊκό βιντεακι του μπραφ..
Είμαι λίγο hardcore το ξέρω....
Συνεχίστε

< >
kovathe έγραψε:Πάντως όταν εκουω έντεχνα (και κατσιμιχαιους...) μου έρχεται λίγος εμετουλης...
Ατεχνα έπρεπε να λέγονται, μιλάμε για τρελή κουλαμαρα.... Που είναι το θεϊκό βιντεακι του μπραφ..
Είμαι λίγο hardcore το ξέρω....
Συνεχίστε
< >
ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΔΙΕΠΙΛΟΓΙΚΟ ΣΟΥ ΣΤΗΝ Ε.Τ.Ε. ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΩΣ!!
< Note >
Λέμε ναι λοιπόν στο έντεχνο. Δεν γίνεται όλη την ώρα να ακούμε κονσεπτίλες όπως το πανόπτικον των άϊσις ξερωγώ:
The album's central concept is that of its namesake, the panopticon: a form of prison envisioned by utilitarian Jeremy Bentham in 1785; a central observation tower surrounded by windowless cells. Bentham's intention was that the prisoners be placated through the fear of constant surveillance, which he described as “a new mode of obtaining power of mind over mind, in a quantity hitherto without example.”[17] While the design did not come to fruition during Bentham's time, it has been seen as an important development. For instance, the design was invoked by Michel Foucault (in Discipline and Punish) as metaphor for modern "disciplinary" societies and its pervasive inclination to observe and normalise. Foucault proposes that not only prisons but all hierarchical structures like the army, the school, the hospital and the factory have evolved through history to resemble Bentham's Panopticon. More recently, it has been used to describe the Internet. The liner notes also quote technology writer Howard Rheingold and futurist Alex Steffen,[4] speaking of their concern with the proliferation of surveillance throughout modern society and how that constitutes a "panopticon society".
Δεν βγαίνω μανίτσα μου, έχει και ζέστη. Βάλε εκεί ένα γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλονε, να τελειώνωμε.
< >
kovathe έγραψε:Πάντως όταν εκουω έντεχνα (και κατσιμιχαιους...) μου έρχεται λίγος εμετουλης...
Ατεχνα έπρεπε να λέγονται, μιλάμε για τρελή κουλαμαρα.... Που είναι το θεϊκό βιντεακι του μπραφ..
Είμαι λίγο hardcore το ξέρω....
Συνεχίστε
< >
Εφτασεεεεεε
Έπος ρε ΕΠΟΣ
Κλαιωωω
< >
Ο γερομπισμπίκης σε νέες περιπέτειες.
Κάτω η δικτατορία των shorts.
kovathe έγραψε:Πάντως όταν εκουω έντεχνα (και κατσιμιχαιους...) μου έρχεται λίγος εμετουλης...
Ατεχνα έπρεπε να λέγονται, μιλάμε για τρελή κουλαμαρα.... Που είναι το θεϊκό βιντεακι του μπραφ..
Είμαι λίγο hardcore το ξέρω....
Συνεχίστε
< >
+1
Ειδικά όταν μουσική και στίχοι είναι ατάκτως ερριμμένες νότες και λέξεις ή μελωδίες του δημοτικού και ενορχηστρώσεις του ενός οργάνου.
Τραγουδάκια έκανε και ο Dylan όμως, ή στα καθ' ημάς ο Σαββόπουλος. Όταν είχε βγει το Φορτηγό όλοι έλεγαν τι λακαμία είναι αυτό, μερικές δεκαετίες αργότερα, θεωρείται από τους σημαντικότερους δίσκους που έχουν βγει σε ετούτα εδώ τα μέρη.
Δεν είναι και το Χαμόγελο της Τζοκόντα, αλλά υπηρετεί μια χαρά και αξιοπρεπώς το είδος του.
Φυσικά, υπάρχουν και αριστουργήματα που θα μπορούσαν να σταθούν παντού, ο Σταυρός του Νότου του Μικρούτσικου, τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά, δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από δίσκους αναφοράς.
Μην είστε τόσο ξινοί λοιπόν και να βάζετε τα πράγματα στην θέση που τους πρέπει. Κάποιοι κάνουν μουσική και τραγούδι που έχει κάποιο νόημα, κάποιοι πάλι κάνουν σκουπίδια. Φυσικά στους τελευταίους ανήκουν και κάμποσοι του "έντεχνου", αλλά μην ισοπεδώνουμε.
Ο γερομπισμπίκης σε νέες περιπέτειες.
Κάτω η δικτατορία των shorts.



