- 11 Αύγ 2020, 23:28 #659139 Βλέποντας τον πίνακα, μπορεί κανείς να πει πως για άθληση μέχρι περί της 1 ώρας ο οργανισμός έχει αποθέματα γλυκογόνου ώστε να παράγει γλυκόζη και να ανταπεξέλθει. Παράλληλα αρχίζει ήδη από τα πρώτα λεπτά και η λιπόλυση (παλαιότερα η θεωρία έλεγε ότι η λιπόλυση ξεκινούσε μετά απο 30-40 λεπτά, κάτι που δεν ισχύει), η οποία έρχεται στο max περί της μισής ώρας. Αλλά παρόλα αυτά ο οργανισμός εξακολουθεί να χρειάζεται μετά τη μία ώρα υδατάνθρακες, ώστε να φτάνουμε να λέμε πως ένας αθλητής να θέλει περί τα 60 γραμ. μετά τη μία ώρα, στους πρωταθλητές έως και 80 γραμ. υδατανθράκων. Αυτή την ποσότητα θα την πάρει είτε με μορφή gel που δείχνουν πόσα γραμ. γλυκόζης έχουν (1 γραμ. υδατάνθρακα είναι 4 θερμίδες) είτε ως μπανάνα, σταφίδες ή ξηρούς καρπούς κτλ. Έτσι υπολογίζει κανείς πόσο θέλει ώστε να μη φορτώσει το στομάχι και να μη πεινάσει... Στα gel λέγεται πως μέχρι 2 ή 3 την ημέρα, μόνο και μόνο για να μην πειράξει το στομάχι, καθότι είναι ενεργειακή βόμβα. Μπορεί κανείς να πάρει κ παραπάνω αν χρειάζεται, αλλά καλό είναι να τα εναλλάσει με μπανάνα κτλ.

Ένα άλλο που έμαθα είναι πως για να φτάσει ο οργανισμός το σημείο κορεσμού στο φαγητό και να πεις ότι χόρτασες, πρέπει το φαγητό να έχει 25-40 γραμ. πρωτεϊνη. Δλδ μπορεί να φας μακαρόνια σκέτα κ μετά από λίγο να ξαναπεινάσεις. Αν στα μακαρόνια έχεις 25 γραμ. συνοδευτικά, πχ κοτόπουλο ή τυρί, τότε επέρχεται το αίσθημα του κορεσμού και διαρκεί περισσότερο.

Leone di Mare.
When the going gets tough, the tough get going

- 11 Αύγ 2020, 23:51 #659141 Και η πρωτεΐνη σε γλυκοζη μετατρεπεται αλλα πιο αργα, εξ'ου το αισθημα κορεσμου. Τα μακαρονια ειναι γρήγοροι υδατανθρακες, η πρωτεΐνη αργοι. Οσο για λίπος και αυτο μετατρεπεται σε καύσιμο (γλυκοζη) σε ενα βαθμο αλλα η μετατροπη ειναι ακομα πιο αργη και λιγοτερο αποδοτική. Οταν κανεις αντοχη καλο ειναι να μπορεις (το σωμα σου) να μετατρεψεις το λίπος σε κετονες και να καις αυτες γιατι δεν μπορεις να κουβαλας κοτοπουλα και μπανανες.
Δεν νομιζω οτι λιπος η κατι αλλο μετατρεπεται σε καυσιμο οσο ο οργαμισμος εχει υδατανθρακες. Μονο οταν τελειωσουν η αρχιζουν να τελειωνουν τα αποθεματα υδατανθρακων θα ψαξει το σωμα να βρει αλλες μορφες καυσιμου.
Γιατι λες οτι αρχιζει λιπολυση πιο πριν, εχεις καποια πηγη;

- 12 Αύγ 2020, 00:55 #659145

Και η πρωτεΐνη σε γλυκοζη μετατρεπεται αλλα πιο αργα, εξ'ου το αισθημα κορεσμου. Τα μακαρονια ειναι γρήγοροι υδατανθρακες, η πρωτεΐνη αργοι. Οσο για λίπος και αυτο μετατρεπεται σε καύσιμο (γλυκοζη) σε ενα βαθμο αλλα η μετατροπη ειναι ακομα πιο αργη και λιγοτερο αποδοτική. Οταν κανεις αντοχη καλο ειναι να μπορεις (το σωμα σου) να μετατρεψεις το λίπος σε κετονες και να καις αυτες γιατι δεν μπορεις να κουβαλας κοτοπουλα και μπανανες.
Δεν νομιζω οτι λιπος η κατι αλλο μετατρεπεται σε καυσιμο οσο ο οργαμισμος εχει υδατανθρακες. Μονο οταν τελειωσουν η αρχιζουν να τελειωνουν τα αποθεματα υδατανθρακων θα ψαξει το σωμα να βρει αλλες μορφες καυσιμου.
Γιατι λες οτι αρχιζει λιπολυση πιο πριν, εχεις καποια πηγη;

Έχεις δίκαιο, η πρωτεϊνη αποσυντίθεται σε αμινοξέα τα οποία χρησιμοποιούνται για να σχηματιστούν άλλες πρωτεϊνες κ ένα μέρος αυτών σε γλυκόζη. Αν τελειώνουν τα αποθέματα σε ενέργεια από ΥΑ (ΥδατΆνθρακες, το γράφω έτσι για να μη γράφουμε όλη τη λέξη) και η λιπόλυση δεν επαρκεί, τότε ο οργανισμός παράγει γλυκόζη από πρωτεϊνες. Αυτό είναι όμως εν γένει το τελικό στάδιο που οδηγεί σε επικίνδυνη κατάσταση, τη ραβδομυόλυση. Στον αθλητισμό το ποσοστό ενέργειας από πρωτεϊνη είναι μηδαμινό.


Δυστυχώς πηγή στα γερμανικά.

Παραθέτω παρουσιάσεις από 3 ομιλητές, ο ένας είναι κορυφή τύπος στον τομέα της αθλητιατρικής







Όπως φαίνεται ειδικά στην πρώτη εικόνα, η αερόβια λιπόλυση ξεκινά ήδη από τα πρώτα λεπτά της άσκησης, απλώς το ποσοστό της είναι μικρό... Δυστυχώς δεν έχω κάτι καλύτερο προς το παρόν για να σου δείξω. Θα ψάξω κ τη βιβλιογραφία.
Τελειώνω τώρα ένα συνολικά 4-βδόμαδο Course αθλητιατρικής με 240 διδακτικές ώρες (κοινώς έφαγα την άδεια μου υπέρ πίστεως) σχετικά με κακώσεις, αντιμετώπιση, Training αθλητών από κάθε είδος σπορ, ιατρική για αναβάσεις σε βουνά, καταδύσεις κτλ. Έκανα πέρυσι τις 2 εβδομάδες και φέτος τις άλλες 2. Πρέπει να δώσω κ την εξέταση στον ιατρικό σύλλογο και γίνομαι αθλητίατρος με τη βούλα που λένε και στο χωριό μου

Και ένα τιπ: όσοι κολυμπούν αφυδατώνονται. Όσοι κολυμπούν μάλιστα όπως κουβεντιάζουμε στη θάλασσα με τα πόδια στο βάθος, δέχονται μεγαλύτερη πιέση από αυτόν που κολυμπά ελεύθερο πχ. Αυτό σημαίνει πως περίπου 1 λίτρο ουρα μαζεύεται σε 1 ώρα. Οι κάποιας ηλικίας που έχουν κάποια χαλάρωση και δεν αντέχουν να γεμίζουν την κύστη που το βάζουν αυτό το λίτρο? :shifty

Leone di Mare.
When the going gets tough, the tough get going

- 12 Αύγ 2020, 08:40 #659149 Πρωτα απ'ολα βασικα συμφωνω με το γράφημα το οποιο λογω κλιμακας ισως τείνει να δείξει λαθος συμπεράσματα. Οσο εισαι σε αναεροβια ασκηση τοσο το ποσοστο λιπους που καις μεγαλωνει με το χρονο (γιατι ΥΑ αποθεματα μικραινουν).

Το λαθος που κανουμε συχνα ολοι μας ειναι να συγκρινουμε πραγματα ασχετα μεταξυ τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον συγκρινουμε εναν ολυμπιακο αθλητη (20+ ωρες προπονησης τη βδομαδα με δομη) με εναν κοινο θνητο (7- προπόνησης τη βδομαδα χωρις δομη). Οι δυο οργανισμοι δεν εχουν πολλα κοινα....

- 12 Αύγ 2020, 11:31 #659168 sorry αεροβια εννοουσα οχι αναεροβια....
Οσο εισαι σε αεροβια ασκηση τοσο το ποσοστο λιπους που καις μεγαλωνει με το χρονο (γιατι ΥΑ αποθεματα μικραινουν).

- 15 Αύγ 2020, 22:02 #659517 http://sportsfeed.gr/gkafa-koutsiora-st ... i-tzengko/

Είμαι από κινητό και δεν μπορώ να βάλω το emoticon της ενδοπαλμικης.

< Note >

https://www.youtube.com/watch?v=q8ZisDHg6v0

- 20 Αύγ 2020, 20:00 #660050 Πολλά ενδιαφέροντα πράγματα συνέβησαν σήμερα κι όλα έχουν να κάνουν με τον διάδρομο που τυχαία βρήκα σε φίλο

Θα επανέλθω με λεπτομέρειες αλλά μέχρι τότε έχω κάτι που με καίει... Κυριολεκτικά όμως με καίει να υπάρχει άραγε διάδρομος που να μην σε καίει τα πόδια ο τάπητας μετά από λίγη ώρα;;

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά

Απ' τις φουρτούνες τις πολλές
γυρίστηκα
μες στους ανθρώπους
αυτοεξορίστηκα

- 21 Αύγ 2020, 00:59 #660067 μέχρι να έρθει απάντηση στο φλέγον αυτό ερώτημα (αν και υποψιάζομαι ότι δεν υπάρχει ) και μάλλον θα βρω άλλη λύση ας δούμε λίγο τι έγινε μέχρι σήμερα...

πρόπερσι είχα αγοράσει κάτι ασίξ και έτρεχα χωρίς να έχω κάποιο σοβαρό θέμα για να είμαι ειλικρινής. πέρυσι πήγα και δοκίμασα στο ίδιο μαγαζί τα χόκα και τα άλτρα. τα πρώτα έχουν εκείνες τις σολάρες, τα δεύτερα είναι με zero drop. μού άρεσε πάρα πολύ που τα άλτρα εμπρός είχαν άπλετο χώρο, αλλά χωρίς να καταλάβω κι εγώ το γιατί, πήρα τα χόκα.... κι ενώ στην αρχή ήταν όλα τόσο περίφημα, κατέβαζα χρόνους γενικότερα κι ένιωθα ανάλαφρο πάτημα... είχα τις ψιλοενοχλήσεις μου αλλά το απέδιδα στο γενικότερο φόρτο προπονήσεων... ώσπου ήρθε το 1ο τεράστιο κρακ...

Φλεβάρης πρέπει να ήταν που μετά από ένα έντονο 9άρι χλμ κι ενώ την ίδια μέρα δεν είχα προβλήματα, το ερχόμενο πρωί ήμουν κουτσός απίστευτος πόνος στο δεξί γόνατο που δεν ερχόταν από το σύστημα αλλά από τον τένοντα. μην τα πολυλογώ, περισσότερη ανακούφιση είδα από τον πάγο παρά από τα χάπια που πήρα (και τα πήρα ΟΛΑ), αλλά κι εκείνο ακόμα το απέδωσα σε λανθασμένη θέση της σέλας (μεγάλη ιστορία, δεν είναι της παρούσης). πάνω από 3μηνο με πήγε αυτή η ιστορία, ίσως να λέω και λίγο. δειλά δειλά άρχισα να ξανατρέχω και... αυτή τη φορά το κρακ έγινε επάνω στο ποδήλατο σε χαλαρή βολτούλα μάλιστα, ωστόσο την προηγούμενη μέρα είχε προηγηθεί σκληρό μονοπάτι, πάλι με πατούμενα με παχείς πάτους (σχεδόν ολοκαίνουρια και μέχρι εκείνη τη φάση έλεγα ότι ήταν φοβερά: φευ), αυτή τη φορά όμως το αριστερό γόνυ την άκουσε στερεοφωνικά

πόνος, πόνος, πόνος... έκανα και τη μαγνητική για όποιον θυμάται, δεν έδειξε τίποτε απολύτως από λειτουργικό πρόβλημα (πέρα από το υγρό που είχε αριστερά, λογικό)

κι εκεί που ήμουν μέσα στο μηχάνημα προσπαθώντας να με διαλύσει από τον θόρυβο γαμώ τη ζίμενσ τους άρχισα να θυμάμαι εάν και παλαιότερα είχα τέτοια θέματα... και θυμήθηκα ότι τότε που πήγαινα στο στάδιο και έκανα τα γύρω γύρω φορούσα κάτι diadora που ήταν πιο ελαφριά από κάλτσες (τελείως τυχαία τα είχα αγοράσει, πρέπει να τα έχω ακόμα αυτά κάπου!), ακόμα και στο 5χ5 που πήγαινα που είναι γνωστό ότι τρώει γόνατα για πλάκα, δεν είχα ποτέ το παραμικρό πρόβλημα. κι εκεί όμως φορούσα παπούτσια με απλό πάτο (χωρίς σχάρες και τέτοια). μέχρι και τα φανταρικά μου χρόνια θυμήθηκα που αρχικά είχα αγοράσει εκείνους τους λαστιχένιους πάτους λόγω της τρομολαγνείας και όταν τελικά τους πέταξα και πατούσα στη σκληρή σόλα σταμάτησα να έχω θέματα

αυτό όμως που θυμήθηκα και με έστειλε αδιάβαστο ήταν που έτρεχα εκείνη την περίοδο σε διάδρομο τελείως ξυπόλητος βγάζοντας 10 και 12 χλμ χωρίς το παραμικρό πρόβλημα με διάφορες ταχύτητες και κλίσεις (για αποφυγή της βαρεμάρας το έκανα) εκτός από τα πόδια που έκαιγαν δηλαδή αφού ο τάπητας ζεσταίνεται γμττονκαμπαλαγμτ

το απίστευτο είναι ότι με τα χόκα είχα φτάσει να πονάω άσχετα από την ταχύτητα (7 λεπτά/χλμ είχα φτάσει, γρήγορο περπάτημα δηλαδή ) και πάλι πονούσα. έβαλα προχθές πάλι τα ασίξ και κατάφερα να τρέξω κουτσά στραβά, αργά πάλι αλλά τουλάχιστον με πολύ λιγότερα θέματα (ο πάγος πήγε σύννεφο βέβαια τις επόμενες μέρες και μερικά αντιφλεγμονώδη)

ώσπου φτάνουμε στο σήμερα και μόλις 2 ημέρες μετά από τις τελευταίες σουβλιές που είχα στο γόνατο (αριστερό) βλέπω μπροστά μου ένα διάδρομο... θα ανέβω λέω ξυποληταρία όπως παλιά...

ξεκίνησα με reverse running για ζέσταμα (να το ψάξει για όποιον δεν το έχει ξανακούσει), ώπα λέω καλά πάει. σιγά σιγά ανέβασα ρυθμό, είπα να το πάω στο 10 χάω (6 λ/χλμ δηλαδή) να δω τι θα συμβεί, με τα χόκα ούτε τόσο δεν μπορούσα να τρέξω, με τα ασίξ προχθές ήμουν απλά ψιλοκαλά... όλα καλά. άρχισαν να μπαίνουν σκέψεις... το ανέβασα στο 12 χάω (5 ρυθμός) και... τίποτε. οι παλμοί;; 128 κόψε λέω άσε τα χαζά. έκοψα. τα φίδια δεν με άφησαν να ησυχάσω όμως και το πήγα στο 14 χάω (4.17 ρυθμός ) και είχα 148 παλμούς. με τα χόκα είχα 150 παλμούς με 5άρι ρυθμό στα καλύτερά μου, μιλάμε για 2019 για την ιστορία μπορώ να φτάσω μέχρι 194 παλμούς. όσο πιο γρήγορα έτρεχα τόσο καταλάβαινα ότι βελτιωνόταν το στυλ μου. το πάτημα, το άφημα, μειωνόταν ο θόρυβος από την πρόσκρουση, το κεφάλι μου προσπαθούσα να το έχω στο ίδιο ύψος χωρίς να ανεβοκατεβαίνει... ρυθμό 4.17 δεν είχα ούτε στα καλύτερά μου σταμάτησα επειδή φοβήθηκα αλλά κυρίως επειδή καιγόντουσαν τα πατουσάκια μου ο τάπητας έκαιγε @$#΅ΓΣΜ΅)@!#(%@* δεν ξέρω πόσο μπορεί να κλέβει το μηχάνημα και αυτό αλλά και το άλλο που είχα τότε (ειδικά εκείνο ήταν κοντά στο 1000αρικο, όχι της πλάκας δηλαδή, όπως δεν είναι και της πλάκας αυτό που είχα σήμερα) αλλά στο φινάλε δεν παίζει και ρόλο. το θέμα είναι ότι έτρεχα ανέμελα, πράγμα ασύλληπτο για πάρα πολύ καιρό...

αγόρασα ήδη τα αλτρα με το zero drop, αν δεν βρω τα παλιά μου diadora σκέφτομαι να αγοράσω τα 5 finger shoe για να έχω στο στίβο και στο διάδρομο τον χειμώνα

το κίνημα των ξυπόλητων/minimalist δεν είναι τυχαίο, είναι μεγάλη κουβέντα γιατί ενώ το ήξερα και πραγματικά βγάζει νόημα, το παράκουσα. τώρα ελπίζω να είμαι στο σωστό μονοπάτι και να δούμε πού θα με βγάλει

καλά τα λέω σκνίπερ;;;

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά

Απ' τις φουρτούνες τις πολλές
γυρίστηκα
μες στους ανθρώπους
αυτοεξορίστηκα

[sknipper]

- 21 Αύγ 2020, 11:38 #660095 Ενδιαφέρουσα η ιστορία σου.
Τα Hoka που ήθελα να μου αρέσουν με ενοχλούσαν στην καμάρα, ήταν πιο έντονη ή σκληρή από τη δικιά μου. Στο μαγαζί (runners need) που είχα ρωτήσει αν είχαν κάποιο λόγο για την θέση των παπουτσιών στον τοίχο μου είπαν ότι είχε να κάνει με την καμάρα, τα προς τα δεξιά είπε έχουν πιο έντονη καμάρα (εκεί είχαν τα Hoka και τα On).
Κατέληξα σε Saucony Guide ISO που το ξαναπήρα. Προτού όμως εξαντλήσω το δεύτερο ζευγάρι άρχισα να ψάχνομαι για κάτι άλλο. Και έτσι πήρα τα Altra Duo χωρίς να τα έχω φορέσει έτσι για δοκιμή μετά από διάφορα που είχα διαβάσει και εφόσον τα βρήκα φτηνά. Και μου αρέσαν πολύ και δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να τα συνηθίσω. Οι οδηγίες έλεγαν για εναλλάξ με συμβατικό παπούτσι, ως 6 εβδομάδες κλπ. Τίποτα, από την πρώτη μέρα μου ταιριάξανε, απλά γύρω στο πρώτο χλμ ένιωσα ότι είναι αλλιώς για τον αχίλλειο αλλά δεν πόνεσα ούτε ενοχλήθηκα. Φαίνεται πως ο τρόπος που τρέχω συνεργάζεται καλύτερα με τέτοιο παπούτσι.
Κάπου διάβασα, νομίζω στην Altra, ότι η παχιά σόλα προστατεύει το πόδι, η τεχνική προστατεύει τα γόνατα. Δηλαδή αν έχεις καλή τεχνική δεν σου χρειάζεται η σόλα. Και έτσι βγήκαν τα minimal παπούτσια που είναι zero drop, με ελάχιστη σόλα (σε αυτά ανήκουν και τα 5δάχτυλα). Δεν είναι όμως για όλους. Εγώ λόγω βάρους και μη αθλητικού pedigree ήθελα την ασφάλεια της μπόλικης σόλας. Εσύ προφανώς είχες καλή τεχνική και το ότι έτρεχες ξυπόλητος δείχνει ότι είσαι ο τέλειος υποψήφιος για μινιμαλ παπούτσι. Προφανώς κάπως παρασύρθηκες και κατέληξες με συμβατικά παπούτσια. Που ίσως σε κάνουν να κάνεις overstriding ή πιο heel striking από όσο επιθυμούν τα γόνατά σου. Τα οποία κακά εξαφανίζονται μόλις γίνεις μινιμαλ. Εγώ πρόσεξα ότι με τα Altra έπαψα να είμαι heel striker και μειώθηκε και ο χρόνος επαφής με το έδαφος, καλό για μείωση καταπόνησης και τραυματισμών.
Βέβαια και το πέρασμα των ετών παίζει ρόλο. Οι μύες χάνουν δύναμη, οι αρθρώσεις ελαστικότητα, το βάρος αυξάνει και αυτά επηρεάζουν τη δυνατότητα να διατηρείς το running form (τη φόρμα σου) ειδικά καθώς οι αποστάσεις μεγαλώνουν. Οπότε και ολίγην σόλα μπορεί να βοηθήσει μεγαλώνοντας.
Όπότε, όπως βλέπεις και μόνος σου, πας για κάποιο zero drop και ίσως σχετικά μινιμαλ παπούτσι. Αλλά με προσοχή, σταδιακά η αύξηση απόστασης πρώτα και ταχύτητας μετά.

aka onyx !

- 21 Αύγ 2020, 12:16 #660099 Κάπως έτσι

Λοιπόν νέα από το κατάστρωμα: σαν να μην έτρεξα καν νιώθω μόνο λίγο οι γαμπες είναι πιασμένες αλλά είναι λογικό. Είχα τόσα χρόνια να τρέξω σωστά που είχαν ξεχάσει κι αυτές πώς είναι... Από βδομάδα δοκιμάζω τα αλτρα στο δρόμο. Για να δούμε για να δούμε

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά

Απ' τις φουρτούνες τις πολλές
γυρίστηκα
μες στους ανθρώπους
αυτοεξορίστηκα

- 23 Αύγ 2020, 00:40 #660259 ημερολόγιο καταστρώματος, 2η απόπειρα

το λοιπόν. οι γαμπίτσες πονούν αρκετά όπως είναι φυσικό, δεν τίθεται καν θέμα για αυτό, αλλά όχι σε σημείο να κουτσαίνω. σήμερα κάναμε πολύ ΜΤΒ σε τελείως χαλαρή φάση μεν, σε μόνιμη ανηφόρα δε (Σέλι ) και το γονατάκι την άκουσε λίγο... επίσης η οδήγηση δεν τού αρέσει και πολύ

με τα πολλά επιστρέψαμε στη βάση αργά το απόγευμα και είπα να δοκιμάσω τα νέα παπουτσάκια στο διάδρομο:

εκτός από το γεγονός ότι δεν πόνεσα καθόλου και έτρεχα με φυσικό τρόπο, δοκίμασα ακόμα και να ανεβάσω την κλίση πάλι χωρίς προβλήματα (η ανηφόρα είναι εύκολη... η κατηφόρα είναι που τρώει τα γόνατα) παρατήρησα ακόμα ένα πραγματάκι και περίμενα να επιβεβαιωθεί μετά το προχθεσινό ξυπόλητο τρέξιμο: δεν με πόνεσε ούτε ο εσωτερικός κάλλος στο μεγάλο δάχτυλο άμφω που με τόση μαεστρία είχαν κατσικωθεί από... σωστά μαντέψατε εδώ και 1 χρόνο όλο και μεγάλωναν, όλο και ενοχλούσαν. στην αρχή της καραντίνας μάλιστα τους αφαίρεσα με λέιζερ, αλλά δεν άργησαν ούτε να μεγαλώνουν σιγά σιγά όπως πριν αλλά και φυσικά δεν σταμάτησαν να με πονάνε. οι μοναδικές φορές που δεν τους ένιωσα καν ήταν προχθές και σήμερα

θα τα δοκιμάσω και στον ανοιχτό δρόμο αύριο-μεθαύριο, είναι σίγουρο. απλά βλέπω επιτέλους λίγο φως στο τούνελ και με χαροποιεί

ελπίζω ο ιταλάκιασσ να μην ξέρει να ανοίγει τα σπόιλερσ γιατί θα αρχίσει πάλι τις νουθεσίες

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά

Απ' τις φουρτούνες τις πολλές
γυρίστηκα
μες στους ανθρώπους
αυτοεξορίστηκα

- 02 Σεπ 2020, 09:41 #661449 Την ώρα που η ΓΓΑ βάζει περιορισμούς σε μαζικούς δρομικούς αγώνες (link) έκλεισα άλλες 4 εβδομάδες προπονήσεων για τον Μαραθώνιο (8/18 συνολικά).

Τα πράγματα, όπως το περίμενα, δεν πήγαν πολύ καλά. Έχασα μιας βδομάδας καθημερινές προπονήσεις λόγω φιλοξενούμενων κλπ (δυστυχώς δεν παντρεύονται όλα, και δουλειά και βόλτες με φίλους και προπόνηση - η μέρα έχει μόνο 24 ώρες και ελάχιστες απ' αυτές ενδείκνυνται για προπόνηση τον Αύγουστο), κι επίσης (το σημαντικότερο) έχασα 2 σαββατιάτικα long runs. Ευτυχώς όχι από τα πιο μεγάλα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έχω ένα έλλειμμα στην .."τράπεζα χιλιομέτρων" (Μαρία Πολύζου) που φάνηκε στο τελευταίο long των 24χλμ (παρότι αβανταδόρικα το έτρεξα σε flat διαδρομή).
Η σύγκριση με πέρυσι στα longs είναι αναπόφευκτα δραματική, τότε δεν μασούσα σε ήπια ανηφορικές διαδρομές, τώρα αγκομαχώ στο ισιάδι. Μου "φταίνε" πολλά (το μυαλό που είναι απασχολημένο με διάφορα, τα 3+ κιλά από πέρυσι, η εκγύμναση που έχασα την άνοιξη, κλπ, κλπ δικαιολογίες), αλλά περισσότερο μοιάζει ..καρδιακό το θέμα, δηλ. δεν έχω τόση όρεξη όσο πέρυσι, μ' όλα αυτά που συμβαίνουν. Γιατί τις μέρες που είμαι ξεκούραστος και συγκεντρώνομαι σε μικρότερες αποστάσεις με pace ρυθμό, οι χρόνοι βγαίνουν με καλύτερη άνεση από πέρυσι.

Οι επόμενες 4 εβδομάδες θα μας φτάσουν (αν όλα πάνε καλά) στα όρια των 30χλμ. Εκτός κι αν μας προλάβουν τυχόν νέα μέτρα και ακυρώσεις. Ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου το εύχεται για να διακόψω νωρίς
Το υπόλοιπο κομμάτι μου σέβεται την προσπάθεια που έχει γίνει ως τώρα (217χλμ / 21h50m)

«Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι»
(Ματθ.ιθ΄30 / Μάρκ.ι΄31)

- 02 Σεπ 2020, 12:21 #661489 Σωραίος ρε Ζαρνό...

- 04 Σεπ 2020, 19:37 #661969 και συνεχίζουμε με το ξυποληταριό...

βέβαια το ταρτάν δεν χαρίζει και σήμερα απέκτησα συνολικά 4 γδαρσίματα/σκασίματα στα δαχτυλάκια, υποθέτω ότι είναι θέμα συνήθειας μέχρι να στρώσει η κατάσταση

προχθές έκανα ένα 4.22 στους 167 μόνο σε εποχή που έχω βαρύνει πολύ και είμαι στην ίδια φόρμα του Ρονάλντο (του βραζιλιάνου)

του χρόνου θα πάω στα 5 finger το διαισθάνομαι

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά

Απ' τις φουρτούνες τις πολλές
γυρίστηκα
μες στους ανθρώπους
αυτοεξορίστηκα

- 04 Σεπ 2020, 21:46 #661992

απέκτησα συνολικά 4 γδαρσίματα/σκασίματα στα δαχτυλάκια, υποθέτω ότι είναι θέμα συνήθειας μέχρι να στρώσει η κατάσταση

Ναι, αυτό θα γίνει. Συνέχισέ το.
Είναι ωραία φάση το bare foot και εντελώς natural για το πέλμα.
Στο βιβλίο born to run θα βρει κανείς μεγάλη παρηγοριά.

«Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι»
(Ματθ.ιθ΄30 / Μάρκ.ι΄31)