Giuseppe Busso έγραψε:Τα γατιά του δρόμου έχουν προσδόκιμο ζωής τα 2 έτη.
Μέχρι τα 2 θα πάνε είτε από ατύχημα, είτε από κάποια μεταδοτική αρρώστια όπως λοιμώδη περιτονίτιδα.
Οπως τα λες ειναι και ημουν προετοιμασμενος για απωλειες, αλλα να σου πω την αληθεια οχι τοσο πολλες και μαλιστα σε τοσο μικρο χρονικο διαστημα...
- Ηταν εμβολιασμενα οποτε σχετικα καλυμμενα απο αρρωστιες. Ασε που τα γατια τα βλεπω ολη μερα οποτε θα ηξερα αν ηταν αρρωστα. Απο τη μια στιγμη στην αλλη χαθηκαν.
- Ηταν στειρωμενα (εκτος απο το τελευταιο το μικρο που η ωρα του θα ηταν μετα απο 2 μηνες) οποτε ελαχιστοποιειται η περιπτωση να χαθηκαν ψαχνοντας να ζευγαρωσουν (εχω ακουσει οτι πολλα γατια χανονται γι' αυτο το λογο).
- Εδω που μενουμε απο τη μια μερια εχει ενα δρομο με λιγη κινηση κι επισης κοντα σε ΣΤΟΠ οπου ολοι κοβουν ταχυτητα. Κι απο την αλλη μερια εχει ολοκληρη πλαγια λοφου που καταληγει σε παρκο. Ο παραδεισος τους. Οποτε δεν ηταν στην αυλη, τα βλεπαμε απο την "καλη μερια" και σχεδον ποτε δεν τα ειδαμε προς το δρομο.
Οποτε το ενα ειπαμε οτι το πατησε αμαξι...
Το αλλο υποπτευομαι οτι το αρπαξε κανενα σκυλι. Για μηνες ειχαμε παρτυ σκυλων διπλα μας και καμποσες φορες τον ειχα δει τον συγκεκριμενο γατο να πηδαει σε δεντρα για να αποφυγει τα σκυλια. Αυτος κυνηγουσε ολη μερα πουλια κι ηταν εκει διπλα το στεκι του...
Και η ερωτηση που θελω να κανω εδω και καιρο κι ολο το ξεχναω. Η πρωτη που χαθηκε ηταν η μανα που μας εκανε τα 2 μικρα. Αγρια γατα που δεν τη χαιδεψαμε ποτε. Μονο μια φορα με μαχη καταφερα να την πιασω να την παω για στειρωση. Αυτη οσους μηνες τα μεγαλωνε, ηταν λεαινα. Ειτε σκυλι, ειτε γατι, ειτε ανθρωπος πλησιαζε, εμπαινε μπροστα η μανα κι ο "εχθρος" καταλαβαινε οτι δεν τον παιρνει. Ασχολουταν ολη μερα για καιρο, τους εμαθε οσα θα πρεπει να ξερουν και ξαφνικα μια μερα αρχισε να τα διωχνει, οπως ειχα ακουσει οτι κανουν οι γατες. Ξεκινησε σιγα σιγα να φευγει οταν την πλησιαζαν και μετα τα μουνταριζε κανονικα τα παιδια της με ξυλια και γρυλισμα. Στο μεταξυ μαζευψαμε κι ενα αλλο μικρο εκεινη την περιοδο και τρωγανε ολα μαζι. Η μανα λοιπον "μισουσε" τοσο πολυ τα 2 παιδια της και το αλλο το ξενο το μικρο, που ουτε πλησιαζε να φαει μαζι τους. Επρεπε να την ταιζουμε μονη της γιατι αλλιως προτιμουσε να μεινει νηστικια. Ουτε στα 2 μετρα δεν την πλησιαζε κανενας (γατια κι ανθρωποι). Λογω του χαρακτηρα της συγκεκριμενης, την εχω ικανη να σκεφτηκε "δεπαναγαμ... κι εσεις και το φαι σας" και να την εκανε μονη της. Υπαρχει τετοια περιπτωση?




