- 13 Ιαν 2016, 00:33
#206401
nass έγραψε:Προφανώς!
Πρέπει να δούμε τι σημαίνει "ακροδεξιός". Και δεν θα έχει πρόοδο η συζήτηση αν δεν συμφωνήσουμε.
Για κάποιους "αριστερούς" το ΠΑΣΟΚ είναι "δεξιό" και άρα οτιδήποτε δεξιότερα του ΠΑΣΟΚ είναι "ακροδεξιό" 
(Αντίστοιχα και για κάποιους "δεξιούς")
Πχ. νομίζω όλοι συμφωνούμε ότι η ΧΑ δηλ. "έθνος, πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, αίμα, τιμή, Αδόλφος" κτλ. κτλ. είναι ακροδεξιά.
Είναι όμως το κλασσικό "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" δηλ. το στίγμα των ΑΝΕΛ λίγο-πολύ ή της λαϊκής δεξιάς στυλ Γιακουμάτου "ακροδεξιά" ?
Νομίζω όχι και ως προς αυτό γίνεται σαφής κατάχρηση του όρου (και από μένα παλιότερα για τους ΑΝΕΛ αλλά τελικά θεωρώ ότι ήμουν υπερβολικός).
Μόνο στο βαθμό που όπως λες μεταλάσσεται σε σωβινισμό (που φέρνει και το ρατσισμό), νομίζω εκεί είναι η κόκκινη γραμμή.
Ποιοί λοιπόν δεξιοί υποπίπτουν στο σχετικό αμάρτημα ? Ο Καρατζαφέρης παλιότερα ? Ο Γεωργιάδης ? 
Ο Βορίδης ? (ρωτάω γιατί δεν τους παρακολουθώ όλους αυτούς)
αφήνοντας κατά μέρος την ελληνική πολιτική και κοινωνική δυσμορφία, που θεωρεί απὀλυτα φυσιολογικό το να επιτρέπεται σε πλανημένους λαϊκοδεξιούς να δηλώνουν σοσιαλιστές, να εκλέγονται υπό το μανδύα του οικονομικού και αστικού φιλελευθερισμού, λαϊκιστές απόλυτα κρατικίστικης νοοτροπίας και να υπάρχουν μαρξιστές με εικονοστάσι και καντήλι, στην Ευρώπη οι διακρίσεις έχουν περίπου κάπως έτσι :
ακροδεξιά πολιτικά κόμματα είναι οι σχηματισμοί εκείνοι, που μολονότι κινούνται στις παρυφές της κοινοβουλευτικής πρακτικής, τυπικά την αποδέχονται και σε καμιά περίπτωση δεν δηλώνουν εχθροί, ούτε επιθυμούν την ανατροπή της αστικής δημοκρατίας.Κύρια χαρακτηριστικά τους αποτελούν η ξενοφοβία, που φλερτάρει πλέον ανοιχτά με το ρατσισμό, ο σωβινισμός τους, που περνά μέσα από την εξύψωση του εθνικού ιδεώδους, που μπορεί να φτάνει να φλερτάρει και με τη ρητορική της φυλετικής καθαρότητας, ο αντιδιεθνισμός και η εχθρότητά τους προς τους ευρωπαϊκούς υπερεθνικούς οικονομικούς θεσμούς και οργανισμούς, φυσικά ο βαθύτατος κοινωνικός συντηρητισμός τους, συνήθως ο αντικληρικαλισμός τους, η αποδοχή των αρχών της ελεύθερης οικονομίας, υπό την δραστική επεμβατική καθοδήγηση του κράτους, συνοδευόμενη πάντα από την εχθρότητα και την καταγγελία του μεγάλου υπερεθνικού κεφαλαίου.
Τα κόμματα αυτά ανέκαθεν είχαν και έχουν σεβαστή και σταθερή λαϊκή βάση, αφού προέρχονται από κοινωνίες στις οποίες μεσοπολεμικά η πολιτική ιδεολογία του φασισμού και του ρατσισμού είχε ισχυρά λαϊκά ερείσματα, είτε λόγω ύπαρξης αντίστοιχων καθεστώτων, είτε λόγω της αποικιοκρατίας. Ακόμα και αν, μεταπολεμικά, ξεκίνησαν σαν αντιδημοκρατικά ακτιβιστικά κινήματα, με πολιτικό αίτημα την ιστορική αποκατάσταση των ιδεολογικών τους προπατόρων, γρήγορα "αστικοποιήθηκαν", με αποτέλεσμα να γίνουν ανεκτά από τον αστικό κοινοβουλευτισμό (πχ το εθνικό γαλλικό μέτωπο) ή αποδεκτἀ, στο βαθμό που μετεξελίχθηκαν σε λαϊκοδεξιά μορφώματα, εγκαταλείποντας την αρχική τους ιδεολογία (πχ το movimento sociale italiano του Almirante, που ενώ ξεκίνησε ως μεταπολεμική συνέχεια του φασιστικού κόμματος, εν συνεχεία μετεξελίχθηκε, υπό τον Fini, σε λαϊκή δεξιά, κυβερνητική εταίρος της πρώτης κυβέρνησης Βerlusconi ,για να μεταλλαχθεί πλήρως στον σημερινό πολιτικό συνασπισμό της "εθνικής συμμαχίας").
Σε όποιες από τις χώρες τα τραύματα του πολέμου υπήρξαν πολύ βαθιά, οι πολιτικοί αυτοί σχηματισμοί τέθηκαν εξ αρχής εκτός νόμου και ουδέποτε κατάφεραν να αποκτήσουν λαϊκή βάση και κοινοβουλευτική παρουσία, ή μη μόνον συγκεκαλυμμένα (περίπτωση Haider). Για παράδειγμα η εξτρεμιστική φασιστική φράξια της casa Pound στην Ιταλία, παραμένει λαϊκά ισχνή και πολιτικά περιθωριοποιημένη.
Στην Ελλάδα, ελλείψει ιστορικού προηγούμενου, που θα δημιουργούσε το κατάλληλο ιδεολογικό υπόβαθρο, ακροδεξιοί πολιτικοί σχηματισμοί, κατ αναλογίαν της κοινοβουλευτικής Ευρώπης δεν υφίστανται.Αφενός μεν η Ελλάδα δεν βίωσε ποτέ δικτατορικό καθεστώς με λαϊκό έρεισμα (το καθεστώς της 4ης Αυγούστου υπήρξε θνησιγενές και πολιτικά ελεγχόμενο από το παλάτι), αφετέρου δεν υπήρξε ποτέ αποικιοκρατική δύναμη. Η μόνη προσπάθεια που έγινε ήταν με τη βραχύβια ΕΠΕΝ. Αποτέλεσμα τούτου είναι σήμερα ο ιδεολογικός μέντορας του φασισμού,Κ. Πλεύρης, όσες φορές προσπάθησε να δημιουργήσει πολιτικό φορέα, να αποτύχει οικτρά, ενώ η ΧΑ αποτελεί ένα συγκυριακό, περιθωριακό και προσωποπαγές κόμμα, με παντελή έλλειψη ιδεολογίας (που τα πάντα διακινούνται από το αρχαιοελληνικό ιδεώδες στη στρατιωτικού τύπου οργάνωση, διαμέσου παπάδων, κρυφού σχολειού, φυλετικής ανωτερότητας και ναζιστικής τυπολατρείας), που στεγάζει ετερόκλητο πλήθος,( που περιλαμβάνει από χουντικούς και νταβατζήδες της νύχτας ως σαλταδόρους του κοινού ποινικού δικαίου και ψαλιδισμένα εφάπαξ) , άρα είναι εκ φύσεως θνησιγενής, αν δεν αλλάξει, αστικοποιούμενη και μετακινούμενη προς τη λαϊκή δεξιά.
Η λαϊκή δεξιά είναι ο πολιτικός σχηματισμός, με ισχυρή λαϊκή βάση, που βρίσκεται στις ιδεολογικές παρυφές της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής χριστιανοδημοκρατίας, με την οποία συνεργάζεται συχνά πυκνά σε κυβερνητικούς συνασπισμούς. Μοιράζεται μαζί της μεγάλο μέρος της ιδεολογίας, διαφέροντας στο συντηρητισμό της επί κοινωνικών θεμάτων, στον ευρωσκεπτικισμό της, στην υφέρπουσα ξενοφοβία της και στην δυσκολία αποδοχής του οικονομικού φιλελευθερισμού. Συχνά απηχεί τοπικιστικά συμφέροντα και ιδιαιτερότητες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα λαϊκοδεξιού ευρωπαϊκού κόμματος αποτελούν οι χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας, συχνοί κυβερνητικοί εταίροι της γερμανικής χρηστιανοδημοκρατίας. Η λαϊκη δεξία οφείλει την σημερινή πολιτική της παρουσία στην παρακταθήκη των μεσοπολεμικών καθολικών κομμάτων, με ευρύτατη λαϊκή βάση και κοινωνική αποδοχή. Για παράδειγμα στη Βαυαρία το CDU είναι ο πολιτικός συνεχιστής του καθολικού κόμματος του κέντρου της δηοκρατίας της Βαϊμάρης, ενώ στην Ιταλία το πανίσχυρο, μεταπολεμικά, χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, που ίδρυσε ο De Gasperi, με τις ευλογίες του Βατικανού, ήταν η πολιτική εξέλιξη του μεσοπολεμικού λαϊκου καθολικού κόμματος του πρωτοπρεσβύτερου Don Luigi Sturzo.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχο ιστορικό προηγούμενο.Η ελληνική εκκλησία δεν είχε κανένα λόγο να ιδρύσει πολιτικό φορέα. Αυτό οφείλεται στο ότι η ανατολική ορθόδοξη εκκλησία δεν αναγκάστηκε ποτέ ιστορικά να εγκαταλείψει τον πνευματικό της ρόλο, αναλαμβάνοντας διοικητικά κρατικά καθήκοντα, σε αντίθεση με τον παπισμό, τον οποίο η κατάρρευση της κοσμικής εξουσίας στη δύση ,ανάγκασε να αναπληρώσει το διοικητικό κενό, προκειμένου να προστατεύσει τον δυτικό χριστιανισμό από τις βαρβαρικές επιδρομές.Η δε αυτοκέφαλος ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, μπορούσε να κάνει τη δουλεία της άνετα, αφού αναγνωρίστηκε, ελλείψει λαού,σε διαρκή φορέα του έθνους.
Έτσι η εν Ελλάδι λαϊκή δεξιά προκύπτει μονίμως από διασπάσεις της δεξιάς (ΔΗΑΝΑ, ΛΑΟΣ, ΑΝΕΛ και ακόμα ακόμα και αυτή η ΠΟΛΑΝ). Διατηρεί πολλές από τις αντίστοιχες ευρωπαίκες αναλογίες στις ιδεολογικές της συγγένειες με τη δεξιά. Το γεγονός όμως ότι η ελληνική δεξιά, ως πολιτικός φορέας, ουδέποτε ξεκαθάρισε ιδεολογικά αν είναι αστική ή όχι, φιλελεύθερη και φιλοευρωπαϊκή ή εθνική και λαϊκή, έχει ως αποτέλεσμα τα δυσδιάκριτα όρια της με τις ιδεολογικές παραδοχές και τις πρακτικές της λαϊκής δεξιάς,να μπορούν να ξεχωρίσουν, στο βαθμό που η δεύτερη ξεπερνά σε λαϊκισμό την πρώτη.
Από την άποψη αυτή Καρατζαφέρης και Καμμένος αποτελούν κλασσικά παραδείγματα λαϊκών δεξιών. Οι δε Γεωργιάδης και Βορίδης, καίτοι θητεύσαντες σε λαϊκοδεξιό κόμμα, αποτελούν sui generis περιπτώσεις. Είναι και οι δυό φιλοευρωπαϊστές,χαρακτηριστικό που δεν συνάδει με την ιδεολογία του ευρωσκεπτικισμού της λαϊκής δεξιάς, με τον πρώτο εξ αυτών να είναι επειπλέον οικονομικά φιλελεύθερος, και τον δεύτερο..... ανανήψαντα ακροδεξιό.Θα τους ενέτασσα λοιπόν στο μπλοκ της συντηρητικής δεξιάς .
σχετικός με το θέμα είναι ο κάτωθι σύνδεσμος, στον οποίο και ξαναπαραπέμπω. Μεγάλο κείμενο αλλά εξαιρετικά διαφωτιστικό.
http://booksjournal.gr/slideshow/item/1 ... E%B1%CF%82
Αυτό που σχολίασα ήταν το περί αποκλεισμού τους. Επίσης το πού και πώς θα τους αξιοποιήσει προφανώς και παίζει ρόλο. Για κάθε Τσακαλώτο και Σπιρτζη υπάρχουν πολλοί άλλοι που αποχώρησαν.
