- 20 Δεκ 2015, 18:40
#198146
Red Garland έγραψε:Τα έχετε λίγο μπερδέψει.
Η "διαφήμιση" μετά τσιρίδων του Άδωνη στο βιβλίο του Πλεύρη είναι άσχετη με τα παραπάνω
για τον απλούστατο λόγο ότι δεν εκδίδεται από τις εκδόσεις Άδωνη, άρα δεν κονομάει ούτε βγάζει ψωμάκι ως edit εκδοτης απ αυτό.
Απλά κάνει προώθηση ενός βιβλίου επειδή είναι φίλα προσκείμενος με τα γραφόμενα του Πλεύρη. 
μα καθόλου
ο Γεωργιάδης βιοπορίζεται και ως βιβλιοπώλης.Ουχί μόνον ως εκδότης.Όπως ακριβώς και η οποιαδήποτε "Πολιτεία¨. Το να του αποδίδεται ιδεολογική σύμπλευση με το πόνημα Πλεύρη, με το οποίο, στο περιβόητο video, δηλώνει επανηλειμμένως ότι είναι αντίθετος ιδεολογικά, είναι τουλάχιστον σαθρό.Με την ίδια λογική, δεκάδες δικηγόροι, που κατά τη λογική εξέλιξη των πραγμάτων, άσκησαν το λειτούργημά τους, εκπροσωπώντας εντολείς τους, σε ποινικές και αστικές υποθέσεις, εναντίον του Δημοσίου, δεν θα επετρέπετο καν να γίνουν δημόσια πρόσωπα.Πολλώ δε μάλλον υπουργοί.
Περιμένω πειστικότερες αποδείξεις περί του υφέρποντος "φασισμού" Γεωργιάδη. Όπως, για παράδειγμα , ότι απεχθάνεται ή αποφεύγει συστηματικά το διάλογο. Εκτός και αν κάποιος επιμένει ότι η εναντίωση στο διαχωρισμό κράτους -εκκλησίας ή στην νομοθετική τροποποίηση του οικογενειακού προτύπου, είναι de jure φασιστική.Να βγει και να μας το πει όμως.
Τέλος πάντων. Υπάρχουν πολλά για τα οποία κάποιος μπορεί να διαφωνεί ιδεολογικά και πολιτικά με το Γεωργιάδη. Το να εγκαλείται μονίμως, ως πολιτικά ασυνεπής,για τη μεταπήδηση του από το δεξιό μνημονιακό παράρτημα, του πρωτοπαλλίκαρου της μεταπολιτευτικής δεξιάς και υπουργού του Καραμανλή, στο μητρικό σχηματισμό, μόλις οι ρόλοι γύρω από τη στήριξη των μνημονίων ανεστράφησαν, είναι τουλάχιστον αστείο.Ιδιαίτερα από τη στιγμή που δεκάδες βουλευτές και υπουργοί , που διέτρεξαν όλο το πολιτικό φάσμα, από την ανανεωτική αριστερά στη δεξιά και από το βαθύ ΠΑΣΟΚ στην αριστερά, με διαμετακομιστικό σταθμό το κόμμα του Κουνέλη, όχι απλά δεν στοχοποιούνται, αλλά αποτελούν τη νόρμα.
Adriver έγραψε:Μπορείς να μας εξηγήσεις τι ακριβώς θεωρείς "εθνική μειοδοσία" και τι "οννεδίτικο τραμπουκισμό" ?
Κάτι έχουμε ακούσει για την εκοφίτικη εποχή, αλλά για όσους έχουμε εμπειρία από την μεταπολιτευτική εποχή ο "οννεδίτικος τραμπουκισμός" είναι υποψηφιότητα για το πιο σύντομο ανέκδοτο!
Εθνική μειοδοσία δεν σημαίνει κατ΄ανάγκη απώλεια ή παράδοση εθνικών εδαφών. Και μόνο το γεγονός ότι η στελέχωση της μετεμφυλιακής δεξιάς έγινε από κορυφαίους εκπροσώπους της κατοχικής αλητείας και ενδοτισμού,κατηγορίες, που χωρίς να υιοθετώ κατ ανάγκη, δεν παύουν να φτάνουν μέχρι το πρόσωπο της ιερής αγελάδας του εθνάρχου, θα αρκούσε, χωρίς καν να αναζητήσουμε ευθύνες στη δεξιά ή στο κέντρο για το κυπριακό του 60 ή την εμφάνιση της χούντας.
Το σοβαρότερο από όλα όμως παραμένει το ότι η δεξιά, καίτοι δέχθηκε ότι η επανάσταση δεν παράγει δίκαιο (κλείνοντας τους συνταγματάρχες φυλακή.....οι οποίοι θα έπρεπε να έχουν ήδη μπει για άλλους λόγους), διατήρησε το νομοθετικό μηχάνημα της χούντας, κομμένο και ραμμένο στη λογική του " αποφασίζομεν και διατάσσομεν" ατόφιο, βαφτίζοντας απλά στα εκτρωματικά της Συντάγματα την "εξουσιά" σε ......."λειτουργία", επειδή υπήρχαν τα ΜΟΠ, που έπρεπε να εισρέουν ακωλύτως. Ενώ δηλ. πριν ο κ. Τσαλδαροσοφούλης δια πάσαν "αυθεντική ερμηνεία" επί συνταγματικού θέματος μπορουσε αυτοστιγμεί να τηλεφωνεί στον ενωματάρχη του πλησιέστερου αστυνομικού τμήματος, τώρα το πράγμα δεν ήταν δυνατόν, διότι μπορούσε με μια αναφορά πχ. να πάθουν εμπλοκή οι λογιστικοί κομπιούτερ στις Βρυξέλλες
Η νομοθετική εξουσία έγινε έτσι χαμελαίοντας, που αιωρείτο επί του χάους δύο αντιτιθέμενων κορυφών:από τη μια ένα συνταγματικό και νομολογικό κατασκεύασμα που βασιζόταν στη γενικευμένη λωποδυσία ως κοινωνική αρχή και από την άλλη οι συγκολλήσεις με έννοιες άγνωστες, ου μην αλλά και αναγκαίες.Έτσι μας προέκυψσαν οι εισηγητικές επιτροπές, οι γνωμοδοτικές, οι νομοπαρασκευαστικές, οι συντονιστικές, με αποτέλεσμα μιας συνεχούς μέσω κοινοβουλίου πολιτικής δικτατορίας .
όσο για τον οννεδίτικο τραμπουκισμό, πολλά μποροὐμε να πούμε, ιδιαίτερα όσοι περάσαμε από πανεπιστήμια και ανδρωθήκαμε πολιτικά στην ταραγμένη δεκαετία του 80. Ας αρκεστούμε σε κάτι σχετικά πρόσφατο. Στη δολοφονία Τεμπονέρα.
