- 20 Οκτ 2015, 12:37
#175916
criuser έγραψε:Σοβιετική οικονομία , δεν σημαίνει κομμουνιστική κατ΄ ανάγκη . Σημαίνει αυτό που ήταν . Κρατικός σχεδιασμός και πλούτος για την νομενκλατούρα της εξουσίας και φτώχεια για τον λαό .
Εδώ βέβαια είμαστε πιό σοσιαλιστές . Βρήκαμε τα φτηνά δανεικά και κάναμε κατηγορίες νομενκλατούρας .
Τα ψηλά κλιμάκια έπαιρναν τα πολλά και οι χαμηλοί τα αποφάγια και ήταν και ευγνώμονες στους αποπάνω.
Τα τσιτάτα και ταθεωρητικά σχημάτα ουτοπικών συστημάτων, που και τις σαραντατόσες φορές, που κάποιοι είχαν τη φαεινή ιδέα να τα επιβάλουν προς εφαρμογή στου κασίδη το κεφάλι, τα γελοιοποίησε η πραγματικότητα, είναι άνευ αξίας.
Προτιμότερη η επικέντρωση της προσοχής στις κοινές πρακτικές της κρατικά σχεδιαζόμενης και διευθυνόμενης οικονομίας, που ανεξαρτήτως αν επρόκειτο για σοβιετικές ουτοπίες ή αντιγραφές της ΝΕΠ επί νοτιοβαλκανικών κοτετσίων, είχαν την ίδια ακριβώς κατάληξη: την ασύντακτη χρεωκοπία τους. Εκτός και αν υπάρχουν ακόμα κάποιοι ,εκτός των συμπαθών ψηφοφόρων του ελληνοχριστιανικού κομμουνιστικού κόμματος , που πιστεύουν ότι αυτό που κατέρρευσε στην Ελλάδα ήταν κάποιου είδους καπιταλισμός.
Για να περιγράψω σε αδρές γραμμές τη σκέψη σου:
Το ελληνικό μεταπολεμικό οικονομικό μοντέλο της ελεγχόμενης οικονομίας «στήθηκε» από την περιβόητη «εταιρεία σοσιαλιστικών μελετών», που δημιούργησαν επί κατοχής οι επιφανείς της εκπρόσωποι: ο γραμματέας οικονομικών της κυβέρνησης του βουνού, Αγγελόπουλος , ο αντιγραφέας των πρακτικών της λενινιστικής ΝΕΠ, δια της έντυπης σειράς του «δημιουργικού σοσιαλισμού», Ζολώτας και ο πολέμιος των αυτοματισμών της ελεύθερης οικονομίας και ατομικής ιδιοκτησίας, Τσάτσος, εμπνευστής του αντιφιλελεύθερου μεταδικτατορικού Συντάγματος, δια του οποίου ετέθη υπό διωγμό, που διαρκεί ως τις μέρες μας, η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση, η νέα επιχειρηματικότητα, δια των προσκομμάτων της γραφειοκρατίας και εξασφαλίσθηκε στο διηνεκές το προνόμιο των δημοσίων φορέων να καρπώνονται τις προσόδους και να……..κοινωνικοποιούν τη χασούρα.
Το φαινομενικά παράδοξο είναι το γεγονός ότι η μετεμφυλιοπολεμική δεξιά, όχι απλά υιοθέτησε το άνωθεν οικονομικό μοντέλο, αλλά ότι παρέδωσε και τα κλειδιά του κράτους στους εμπνευστές του, ανταμείβοντάς τους, για σειρά από χρόνια, με τις διοικήσεις της Τραπέζης της Ελλάδος …… ακόμα και με την προεδρία της Δημοκρατίας.
Και είναι φαινομενικά μόνον το παράδοξο, γιατί είναι πασίγνωστο, ότι η παρ ημίν αστική δεξιά είναι φιλοευρωπαϊκή, φιλελεύθερη και «δυτικώς» προσανατολισμένη, μόνο στις περιπτώσεις εκείνες, που κάτι τέτοιο δεν θίγει τα κομματικά της συμφέροντα. Γιατί όσο και να ήθελε η ελληνική δεξιά να συσκοτίσει τους ανομολόγητους σκοπούς της, η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομική πολιτική, καίτοι σοσιαλιστικής εμπνεύσεως, ταίριαζε γάντι στην κατάληψη του κράτους, η ιδιοκτησία του οποίου πίστευε ότι δικαιωματικά της ανήκει.
Οι πακτωλοί του σχεδίου Μάρσαλ θα διεκπεραιώνονταν από την κρατικά ελεγχόμενη τράπεζα της Ελλάδος, με σκοπό να επιδοτούνται μόνο τα «φιλικά» πρόσωπα και οι συγγενεις και να τεθούν υπό διωγμό οι κάθε είδους πολιτικοί αντίπαλοι. Το κράτος κανόνιζε ποιοί τομείς της οικονομίας θα επιδοτηθούν, ποιές εθνικοποιήσεις και συγχωνεύσεις θα πραγματοποιηθούν, ποιοί φραγμοί θα μπουν στην είσοδο και κυκλοφορία κεφαλαίων, το ύψος των τραπεζικών επιτοκίων , τη δημιουργία των ΔΕΚΟ, την αδειοδότηση επιχειρήσεων από υπουργικές αποφάσεις, κατά διακριτική ευχέρεια του εκάστοτε υπουργού (ακόμα απορούμε για τα κλειστά επαγγέλματα), τη διατίμηση προϊόντων και υπηρεσιών.
Και επειδή ακριβώς ο κρατισμός σουλατσάρει αλά μπρατσέτα με τη διαφθορά, τη χουντική απόφαση για διπλασιασμό μισθών συγκεκριμένων ομάδων εν μια νυκτί , ακολούθησε η φρενήρης εθνικοποίηση, επί Καραμανλή, κάθε είδους επιχείρησης, την οποία οι «ημέτεροι» του συστήματος είχαν ρίξει έξω ή απλά είχαν βαρεθεί να παίζουν μαζί της.
Επι παπανδρεϊσμού το κρεσέντο έφτασε στην κορύφωσή του. Υπερδιπλασιαμός του δημοσίου τομέα, υπερδανεισμός για να στηριχθεί η κατανάλωση, διαρκές έλλειμμα στο ισοζύγιο εξαγωγών- εισαγωγών ….που καλύπτετο από διαρκή δανεισμό. Από κοντά τα «εποπτικά συμβούλια» που όριζ ε το κράτος εντός των βιομηχανιών ,προκειμένου να ελέγχουν την παραγωγή , τις τιμές και τα ημερομίσθια, κατά τα πρότυπα των μπρεζνιεφικών «επιτροπών εργατικού ελέγχου» .Eν συνεχεία στοίβαγμα των προβληματικών επιχειρήσεων υπό την σκέπη του ΟΑΕ, στα πρότυπα του ιταλικού φασιστικού IRI και του ναζιστικού wirtschafts lenkung .
Μετατροπή των δημοσιών οργανισμών σε κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις διοικούμενες από συνδικαλιστές. Τις λίγες πολυεθνικές τις στείλαμε στον αγύριστο, για να μην εκμεταλλεύεται ο καπιταλιστής την υπεραξία των εργαζομένων. Το ότι μείναμε χωρίς εργασία, κανέναν δεν απασχόλησε, αφού το πρόβλημα έλυσε ο διπλασιασμός μισθών και συντάξεων, δια του δανεισμού. Για όσες από τις ντόπιες επιχειρήσεις κλείναμε, πολλαπλάσιοι συνδικαλιστές διορίζονταν στο δημόσιο, με μεγαλύτερο βέβαια μισθό, από αυτόν που έπαιρναν πριν. Οι πιο δραστήριοι κομματικά εξ αυτών…διορίζονταν βουλευτές στα πρότυπα των καθεστώτων του κρατικού κορπορατισμού , όπως καλή ώρα ο πρόεδρος του κεντρικού συμβουλίου των σοβιετικών συνδικάτων Shelepin, που δεν υπήρχε πρόβλημα να είναι ταυτοχρόνως και στην κορυφή της NKVD.
Ένα ωραίο πρωί ξυπνήσαμε και διαπιστώσαμε ότι η απεικόνιση του χρέους ήταν σοσιαλιστικής έμπνευσης. Το υπουργείο οικονομικών μας πληροφόρησε, ότι τα τελευταία πολλά χρόνια ,το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών παρουσίαζε κάθε χρόνο έλλειμμα 30 δις ευρώ, το οποίο έπρεπε να καλύπτεται με δάνεια.
Ο ΟΑΣΑ μας αποκάλυψε ότι σε κάθε δεκάευρω που δαπανούσε το κράτος, τα εφτά ευρώ πήγαιναν σε μισθούς και συντάξεις, τα δύο σε αποπληρωμή τόκων και το ένα μόνον σε δημόσιες επενδύσεις. Το 70% περίπου της οικονομικής δραστηριότητας ανήκε στο κράτος και το μεγάλο κεφάλαιο δεν ήταν επενδεδυμένο στη βιομηχανία και στην παραγωγή, αλλά παρκαρισμένο σε τράπεζες της αλλοδαπής. Τα στοιχεία της Γενικής Κυβέρνησης μας είπαν ότι το 1 εκ. δημόσιοι υπάλληλοι, που οι δανειστές μας εξανάγκασαν να καταμετρήσουμε, στοίχιζαν στο ελληνικό δημόσιο, από την ημέρα της πρόσληψής τους, ως την ημέρα της συνταξιοδότησής τους, κατά μέσο όρο, 1,2 εκατομμύρια ευρώ το κεφάλι!!!!
Στο σοκ, το πολιτικό σύστημα αντέδρασε κατά γνησίως ελληνοσοβιετικό τρόπο. Καμιά ιδιωτικοποίηση, καμιά απελευθέρωση αγορών και επαγγελμάτων κανένας περιορισμός του κράτους και των δαπανών του. Καμιά περικοπή στην κρατική δομή, αντ΄αυτής ,οριζόντιες περικοπές μισθών των ΔΥ που φτωχοποιήθηκαν και 1,5 εκ. ανέργοι από τον ΙΤ.
Σε καμιά σοβιετία του κόσμου δεν λειτούργησε το σύστημα όπως παραπάνω. Μόνο στις δυτικού τύπου δημοκρατίες, των οποίων η ελληνική, αποτελεί υπόδειγμα.
(+1000 φυσικά)
