- 24 Ιούλ 2015, 18:13
#142618
gto250swb έγραψε:
Αν μπορω να το σχηματοποιησω καλυτερα οι χαμενοι της
α)παγκοσμιοποιησης (ελευθερη μετακινηση κεφαλαιου μπλα μπλα)
β)της χρηματιστικης οικονομιας (συσσωρευση μη παραγωγικων επενδυσεων, ομολογα μπλα μπλα)
γ)της αυτοματοποιησης και μειωσης του αναγκαιου εργατικου δυναμικου
δ)της οικονομιας χρεους. (δλδ επιταχυνση τoυ velocity of money, πιστωτικες καρτες κλπ.)
Αυτοι λοιπον θα πρεπει να απαντησουν τι ρολο βαρανε και τι θα κανουν στο μελλον,
-θα γινουν δημ. υπαλληλοι? (Δεν νομιζω να υπαρχει μοντελο που να στηριξει αειφορα κατι τετοιο χωρις τη κρατικοποιηση των παραγωγικων δυναμεων)
-θα παραμεινουν χαμηλης παραγωγικοτητας (σερβιτοροι δλδ) μεχρι να εξισωθουν τα εισοδηματα της μεσαιας ταξης ευρωπης κινας ινδιας?
-θα επαναστατησουν και θα απαιτησουν σεισαχθεια και αναδιανομη, και αν ναι πως? Οι εργατες στο Ντιτροϊτ φετος μετα απο 10 χρονια με παγωμα μισθων απαιτουν μερος της πιτας των 7 δις κερδων μετα φορων των GM Ford Chrysler, πως ΔΕΝ θα παρουν τα παπαρια μου?
Ε ο φορεας που θα απαντα σε αυτα τα ερωτηματα (και αλλα πολλα) εγω λεω οτι ΔΕΝ μπορει να ειναι παρα η αριστερα (και μαλιστα η σκληροπυρηνικη) η σοσιαλδημοκρατια μας τελειωσε βλεπε παραπανω, η δεξια (εδω γελαμε) τα αστεια τυπου συριζα (και εδω κλαιμε) πηραν το μπουλο.
με ποιόν τρόπο απαντά στα ερωτήματα η αριστερά;δια της πρακτικής του πεζοδρομίου και της πολιτικής επαιτείας της απεργίας;Γιατί όσο το κοινωνικό περιεχόμενο του μαρξισμού εξακολουθεί να δουλεύει φιλοσοφικά με έννοιες της κλασσικής εποχής (ιδιοκτησία, εργατική παραγωγή, ελευθερία, κοινωνικοποίηση των μέσων κλπ)η αριστερά είναι προτιμότερο να ξαναγυρίσει σε κανένα υπόγειο να συνεχίσει να μελετἀ τα κοινωνικοοικονομικά μοντἐλα του περασμένου αιώνα.....και ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί να φτάσουμε στον 22ο αιώνα για να μας μιλήσει για τον 21ο.Το ασθενές αυτό σημείο της κοινωνικής θεωρίας του μαρξισμού η αριστερά το γνωρίζει.......και δεν είναι καθόλου τυχαίο που η παρ'ημιν κομουνιστική αριστερά, καίτοι εξαιρετικά εύστοχη στις πολιτικές της αναλύσεις, αποφεύγει τις κυβερνητικές ευθύνες..... όπως ο διάολος το λιβάνι.
Η εργασία σήμερα έχει μεταποιηθεί σαν νόημα οριστικά στην έννοια του "προϊόντος"(produkt)με κοινό φορέα ανταλλαγής κατά Μαρξ το χρόνο εργασίας.Η μεταβολή όμως αυτού του παράγοντα ειναι που αλλοιώνει ιστορικά και το κοινωνικό νόημα του θεωρητικού μαρξισμού. Διότι το produkt δεν είναι ακριβώς το προϊόν που παράγει ο άνθρωπος σαν "εργατική δύναμη", σαν "εργάτης", αλλα το προϊόν που μέσω της τεχνολογίας παράγει το ανθρώπινο πνεύμα σαν απρόσωπη δύναμη.Τι είδους "ιδιοκτησία" να κατηγορήσει κανεις σε ένα τέτοιο προϊόν; Ποιός είναι τελικά ο "ιδιοκτήτης" ενός "προϊόντος" ως πνευματικής ενἐργειας;Τι αποκτά η "εργατική τάξη" δια των "μἐσων παραγωγής" , όταν μια εφεύρεση αύριο το πρωί μπορεί να τα αχρηστεύσει ή να τους μεταβάλει ριζικά σημασία; Τα απορρυπαντικά και τα φάρμακα σήμερα δεν είναι προϊοντα εργασίας κατά την κλασσική έννοια του όρου ("εργατικής δύναμης"), αλλά απλά και μόνο προϊόντα χημικών τύπων. Το ίδιο το προϊον δηλ. έχει μπει στην κοινωνική διαδικασία μια μουσικής συμφωνίας. Αλλά μια μουσική συμφωνία δεν μπορεί εκ φύσεως να είναι κανενός συγκεκριμένη και "ατομική" ιδιοκτησία.Και αν υποθέσουμε ότι κατάσχεις τα βιολιά μιας ορχήστρας , καθόλου δεν σημαίνει ότι τοιουτοτρόπως αποκτάς "ιδιοκτησία" επί της συμφωνίας.Τα βιολιά είναι τα " μέσα παραγωγής" του "προϊὀντος". Η ανάπτυξη της τεχνολογίας μέχρι και το δεύτερο παγκόσμιο δεν ήταν τόσο μεγάλη, ώστε να υπαχθούν νοητικά τα "μἐσα παραγωγής" , δηλ. οι μηχανές που ήταν ιδιοκτησία των καπιταλιστών , στην ίδια τάξη με το "προϊόν" που αυτές παρήγαν και που εθεωρείτο "αποτέλεσμα" -τουλάχιστον στη φιλοσοφική του σημασία-της "εργατικής δύναμης". Σήμερα τα πράγματα αυτά δεν ισχύουν. "Μέσα παραγωγής" και "προϊόν" είναι της ιδίας τάξεως πνευματικά αντικείμενα και ανήκουν αδιαφοροποιήτως και εξ ίσου σε όλους.
Φυσικά εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν διακοπές με κότερα και άλλοι με ποδήλατο. Η σημερινή διαφορά των ανθρώπων όμως είναι μεταξύ "μορφωμένων" ή καλύτερα "επαϊόντων" και αναλφάβητων (στους οποίους περιλαμβάνεται και η διογκούμενη στρατιά των αναλφάβητων πτυχιούχων πανεπιστημίου)-κατά τις φυσικές δυνατότητες εκάστου- και όχι μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων από επιγενόμενες κοινωνικές αιτίες.Η "εργασἰα" συνεπώς σήμερα είναι πνευματικής φύσεως γεγονός και σαν τέτοιο υποχρεούται το κράτος να προάγει και να κατοχυρώσει. "Δικαίωμα εργασίας" σημαίνει "δικαίωμα μόρφωσης", διότι το μυαλό είναι αυτό καθ'εαυτό που παράγει.
Επι ένα και πλέον αιώνα η ανθρωπότητα ἐζησε με την πλάνη σύγκριση σοσιαλισμού και καπιταλισμού.Αλλά τα είδη δεν συγκρίνονται διότι δεν είναι ομοειδή. Ο σοσιαλισμός προσπάθησε να φτιάξει ανθρώπους (το "σοσιαλιστικό άνθρωπο"), ενώ ο καπιταλισμός φτιάχνει απλώς αυτοκίνητα.Το να φτιάχνει αυτοκίνητα δεν σημαίνει ότι δεν συντελεί σε μια "σοσιαλιστικοποίηση" της παραγωγής όπως την απαιτεί ο σοσιαλισμός, αλλά απλά ότι σαν κοινωνικό σύστημα είναι πιο προσγειωμένο και πρακτικό.Το λάθος του σοσιαλισμού δεν είναι ότι δημιούργησε την ιδεολογία του σοσιαλιστικού ανθρώπου ...αλλά ότι την πίστεψε. Ότι δηλ. προσπάθησε να μπάσει εκ νέου ένα ιπποτικό ιδεώσες σε μια εποχή, την εποχή της τεχνολογίας, που οι άνθρωποι καθε άλλο παρά υποχρεωμένοι ήσαν να διακινδυνεύουν τη ζωή τους για επιβἰωση.Ιπποτικό δεν είναι το παράδειγμα του Α. Hennecke στην Aν. Γερμανία ή της "σταχανωφικής κίνησης" στη Σοβιετική Ένωση;Αυτές όμως είναι ιδεολογίες αθλητικών συλλόγων που προετοιμάζονται για πρωταθλήματα, παρά ιδεολογίες με τις οποίες μπορούν να δουλέψουν κοινωνίες.Στο σημείο αυτό ο καπιταλισμός υπήρξε πολύ πιο προσγειωμένο σύστημα και σύμφωνο με τα ανθρώπινα συστήματα παραγωγής. Οι άνθρωποι στο σοσιαλιστικό κόσμο είχαν ξεχάσει τι σημαίνει "ωρἀριο" και "εργασἰα" και η γραφειοκρατία δεν ἠταν ο πρωτεύων λόγος (γιατί γραφειοκρατία υπάρχει και στις δυτικού τύπου κοινωνίες). Πρωτεύων λόγος είναι η ίδια σοσιαλιστική ιδεολογία, όπως εφαρμόσθηκε ως σήμερα, που υπό το σύνθημα της κοινωνικής ισότητας προσπάθησε να εξαλείψει την εκ φύσεως διαφορά των ανθρώπων και να εξισώσει τον προικισμένο με τον απροίκιστο ή καλύτερα στη συναίσθηση της διαφοράς του πρώτου-που του χρειάζεται σαν κίνητρο δημιουργικότητας-να αντιπαραθέσει ένα κολλεκτιβιστικό ιδεώδες σαν έκφραση "γενικού συμφέροντος". Αλλά σκοπός της κοινωνικής εργασίας-όπως και πραγμάτωσή της-δεν είναι να εξισωθεί ο βλάξ με τον έξυπνο, ούτε ο τεμπέλης με τον εργατικό, αλλά υπό πραγματικές συνθήκες κοινωνικής ισότητας του σοσιαλισμού, να καθορισθεί επακριβώς η διαφορά τους. Και η κοινωνική αναγνώριση αυτού του πράγματος λέγεται "αμοιβή".
