- 17 Αύγ 2016, 21:16
#290154
Χαλαρώστε λιγουλάκι....
Πάνε πάρα πολλά χρόνια από όταν ο παπους μου, εφημεριδοπώλης από τη Γούβα, έτρεχε φορώντας υποψία παπουτσιού, κόντρα σε ξανθούς βόρειους, σε Αμβέρσες και Παρίσια. Ο ντε Κουπερντέν έζησε και τροφοδότησε την εποχή του εθνικισμού -αν και όχι απαραίτητα με την έννοια που έχει πάρει η λέξη τώρα πια.
Ολιμπικ Γκειμζ πλέον, ναι με επίφαση ανταγωνισμού μεταξύ κρατών (για 'εθνών', ας το ξεχάσουμε), με αθλητές να επιλέγουν 'σημαία', ανάλογα με τη ντόπα που κουβαλάνε. Παραμένει ακόμα το λούστρο των εθνικών ύμνων, της έπαρσης σημαίας, της φλόγας και των συναφών.
Αλλά είναι ή δεν είναι ένα ακόμα (υπερ)θέαμα που προσφέρεται για διασκέδαση/κατανάλωση? Το αποδεχόμαστε ή όχι? Ή λες 'αυτό το πανηγυράκι δε με αφορά', σκατά υπερπρωταθλητισμός, ξερό γηπεδάκι και ξερό ψωμί, ελβιέλα και φανελίτσα βαμβακερή, ή το αποδέχεσαι και το απολαμβάνεις, στο βαθμό που σε ικανοποιεί το θέαμα.
Αν αποδεχτεί κανείς το πλαίσιο που λειτουργούν πλέον οι ΟΑ, τότε είναι απόλυτα φυσιολογικό, αναμενόμενο, και, γιατί όχι, όμορφο, να χαίρεσαι την έννοια του φέαρ πλει, του σιτιους-άλτιους-φόρτιους, και το 'ειμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα' των αγώνων. (να μη μιλήσω για τα φασώματα στους κοιτώνες). Αλλά, αν θες να θεωρήσαι εχέφρων, θα έχεις στο μυαλό σου ότι όλο αυτό που βλέπεις και απολαμβάνεις έχει πολλά-πολλά ντεσού, που κάθε άλλο παρά αγνό ολυμπιακό πνεύμα θυμίζουν. (όποιο και να είναι/ήταν αυτό)
Τώρα το αν κάποιος αθλητής εκροσωπεί τον εαυτό του/τη χωρα του/την ομοσπονδία του/τον ΠΑΣ Γιάννενα/τη φουκαριάρα τη μάνα του, μικρή σημασία έχει. Ούτως ή άλλως, το κουβάδιασμα, η ισοπέδωση του στιλ 'ολοι είναι φουλ στη ντόπα', 'οι νιγηριανοί είναι π***αραδες' ή 'οι φινλανδοι είναι ατμομηχανές' είναι τόσο οξυδερκές, όσο ο Γκούφη. Υπάρχουν αθλητές που γουστάρουν αυτό που κάνουν, έχουν στο αίμα τους να υπακούουν σε κανόνες και αθλητική ηθική και υπάρχουν και άλλοι που μετράνε κάθε βήμα που θα κάνουν ανάλογα με τη χρηματική απόδοση της κίνησής τους.
Όποιος γουστάρει, λοιπόν, βλέπει, παρακολουθεί και το φχαριστιέται. Απλά.