rx8_drifter έγραψε:Εγώ δεν μπορώ να αντιληφθώ τον συλλογισμό του elvet. Βγήκε η ΝΔ να πει ότι οι προπατορές μας ήταν ταγματασφαλίτες? Δεν λεω για την ΧΑ, αστους αυτούς.
Μιλάμε για μια χώρα που μεταπολεμικά διώχθηκαν οι κομμουνιστές μέχρι πολύ πρόσφατα, και δοσύλογοι και ταγματασφαλίτες βρήκαν θέση στο νέο κράτος.
Δεν λέει κανένας ότι και το ΚΚΕ δεν έκανε καφρίλες αλλά ειλικρινά τί ακριβώς περιμένει ο elvet και γιατί τόσο μονόπλευρα δεν μπορώ να το αντιληφθώ.
Εδώ δεν έχει ζέστη πάντως
O συλλογισμός ξεκίνησε από το άρθρο του Μουμτζή, που παρέθεσε ο zorz, από το οποίο σχολιάζω την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς και την εθνική συμφιλίωση.
Δεν είναι εύκολο να αντιστοιχίσεις ευθέως τις τότε πολιτικές ή κομματικές δυνάμεις με τις σημερινές. Εκτός από το ΚΚΕ που είναι το ίδιο κόμμα και δικαιωματικά είναι η μία πλευρά του εμφυλίου, ειδικά μετά το 46, η άλλη πλευρά δεν αντιστοιχεί εύκολα στα σημερινά. Σήμερα που να κατατάξεις τους μοναρχικούς, τους αντιβενιζελικούς, τους βενιζελικούς, τους λαϊκούς ή τους «εθνικόφρονες». Δε νομίζω να εκπροσωπούνται από την Κ. Μητσοτάκη αυτοί. Αλλά ας πούμε (χοντρικά) ότι όλοι όσοι αποτελούσαν τότε το επίσημο κράτος, κυβέρνηση εναντίον του οποίου στράφηκε ενόπλως το ΚΚΕ είναι η σύγχρονη δεξιά (ΝΔ βασικά συν Καμμένος συν κάτι λοιπά-Καρατζαφέρης;Κρανιδιώτης;).
Το επίσημο κράτος προέβη έμπρακτα σε εθνική συμφιλίωση (τα γράφω λίγο παραπάνω, μην τα ξαναγράφω κι έχει ζέστη εδώ
) και αναγνώρισε με συντάξεις, μνήμη, σε σχολικά βιβλία, κλπ τα εγκλήματά του ειδικά τα τραγικά για λεγόμενο δημοκρατικό κράτος μετεμφυλιακά, όπου οι νικητές του εμφυλίου, η δεξιά του αίματος (Ρένος TM) κυνήγησε ανηλεώς και αναίτια (στο βαθμό και στο μεγαλύτερο ποσοστό) πολλούς αριστερούς ή απλώς συνοδοιπόρους αθώους. Επίσης υπάρχει αναγνώριση άρθρα, ιστοριογραφία παραδοχή τελωσπάντων των ωμοτήτων που έκαναν δεξιοί κατά τη δεκαετία του 40 (Πούλος, Σούρληδες, Κίσα Μπατζάκ), εννοείται όχι στο μέτωπο μεταξύ ενόπλων. Αυτή η λεγόμενη λευκή τρομοκρατία έχει καταγραφεί και δεν την αρνείται κανένας όταν σχολιάζεται. Αντίθετα δεν έχω δει από το ΚΚΕ να έχει δεχτεί την εθνική συμφιλίωση παραδεχόμενο ότι έκανε εγκλήματα τη δεκαετία του ’40 (δράση ΟΠΛΑ, σφαγές Βελουχιώτη, κλπ, κλπ). Όταν γράψεις κάπου κάτι τέτοιο (για γεγονότα) αμέσως χαρακτηρίζεσαι αντικομμουνιστής και φασίστας (δες το παράδειγμα του συγγραφέα Βαλτινού, που αναφέρω αλλού). Αρα κατά (τη γνώμη μου προφανώς) δεν περιμένω μονομερώς το ΚΚΕ και μόνο αυτό να παραδεχτεί τα εγκλήματά του (Επαναλαμβάνω αναφέρομαι από το 43 έως το 49), αλλά να παραδεχτεί και αυτό, γιατί μονομερώς είναι το μόνο που δεν τα δέχεται, ή όταν είναι συντριπτικά τα στοιχεία, εμφανίζονται δικαιολογίες (μεμονωμένα περιστατικά, ακραίων στοιχείων ή προβοκατόρων) ή δικαιολογούνται στο όνομα των υψηλών ιδανικών του αγώνα.
"Είμαι εναντίον κάθε είδους φασισμού, ειδικά του πιο πονηρού, απατηλού και επικίνδυνου, του αριστερόστροφου" (M. Θεοδωράκης)
