- 02 Μαρ 2024, 22:59
#858264
Σκέψεις και προβληματισμοί για απομάκρυνση από το διαμέρισμα στο κέντρο για ανεξάρτητη κατοικία σε προάστιο… (Λονδίνο version). Σεντόνι…
Μένουμε σε διαμέρισμα επαρκούς για τις ανάγκες μας μεγέθους, σε πάρα πολύ καλό σημείο στο Λονδίνο, σε καλή κατάσταση, σε σχετικά ήσυχο δρόμο αλλά με περπατήσιμη πρόσβαση σε πολλά καλά και πολύ καλή συγκοινωνία και δίπλα σε τεράστιο επώνυμο πάρκο. Εγώ πάω στη δουλειά μου με το ποδήλατο, η κόρη και η γυναίκα με το λεωφορείο ή το μετρό εύκολα και γρήγορα. Οι συνθήκες δηλαδή είναι διαφορετικές από Ελλάδα, επιζούμε μια χαρά χωρίς αυτοκίνητο γιατί δεν μας χρειάζεται.
Αλλά η καλή μου λέει μήπως να πάμε
σπίτι δικό μας να έχουμε κήπο, χώρο, ησυχία και ανεξαρτησία. Ναι μεν ακούγεται ωραίο, αλλά…
Στην περιοχή μας κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό για εμάς λόγω κόστους. Με συμβιβασμούς ίσως να μπορούσαμε σπιτάκι κολλητό δεξιά αριστερά με μικρό υπαίθριο χώρο (όχι ακριβώς κήπο, πάτιο το λένε). Αλλά θέλει κήπο. Φαντάζεται να αράζει στον κήπο κάτω από ομπρέλα στη λιακάδα να διαβάζει βιβλία. Πού, στο βροχονήσι... Και ποιος θα ασχολείται με τον κήπο, εδώ δεν προλαβαίνουμε να ξυστούμε χωρίς τον κήπο… Κήπος σημαίνει και σκουλήκια, πρασιναδομούχλα και λασπίτσες, ξεχορτάριασμα, εργαλεία, χειρωνακτική εργασία, αρουραίους, σκίουρους και αλεπούδες. Κοντά στη φύση το λένε αυτό (τουλάχιστον στο νησί δεν έχουμε ούτε λύκους ούτε αρκούδες, κάτι είναι κι αυτό); Προσπερνώ.
Άρα θα πάμε κάπου πιο έξω. Πήγα με το ποδήλατο και είδα σπίτια και γειτονιές, πήγαμε και με αυτοκίνητο μια μέρα και το επιβεβαιώσαμε και ρωτώντας, συνήθως είναι 1-2 καλοί δρόμοι με ωραία σπίτια και αυτοκίνητα και παραδίπλα τους βρωμιά, εργατικές κατοικίες κλπ. Οπότε ψάξαμε και βρήκαμε και περιοχές που μοιάζουν καλές συνολικά. Σε κάποιες όμως για να πάς περνάς από κακές περιοχές άρα το μετρό θα έχει πολλούς τέτοιους. Και κάποιες δεν έχουν πρόσβαση σε μετρό αλλά μόνο σε τραίνο. Όχι. Πάμε παρά κάτω.
Εστιάσαμε λοιπόν σε μια περιοχή σε εύρος 2-3 σταθμών μετρό και σε απόσταση μέχρι μισό μίλι (800 μέτρα από το σταθμό, οριακκά αποδεκτή απόσταση για να κάνεις, πρωί απόγευμα, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, με βροχή, ήλιο, χιόνια, αέρα). Πλέον τα σπίτια δείχνουν όλα αξιοπρεπή. Ωραία, ας τα δούμε πιο προσεκτικά. Απορρίπτουμε όσα δεν έχουν χώρο να παρκάρεις στην είσοδο (κάπου εκτός δρόμου κι ας μην έχει γκαράζ) ή είναι πάνω σε μεγάλο δρόμο ή πολύ κοντά σε γραμμές τραίνου, αυτό μας έλειπε.
Τα
σπίτια στη χώρα αυτή συχνά είναι κολλητά (δηλαδή μεσοτοιχία δεξιά αριστερά, τα λένε terraced), ημικολλητά (semidetached) και ανεξάρτητα (detached). Συχνά στα κοντινά προάστια το πλάτος του οικοπέδου είναι 5 μέτρα, 5 μέτρα φάτσα, δηλαδή εξώπορτα και 1-2 παράθυρα και τα επόμενα παράθυρα είναι στην αντίθετη άκρη προς τον κήπο. Βάλε και σκάλα και διάδρομο έχεις 1 δωμάτιο πλάτους 3 μέτρων, μπανάκι κάτω από τη σκάλα, κουζίνα από την άλλη και μετά σαλοτραπεζαρία πλάτους 5 μέτρων με έξοδο στον κήπο. Δεξιά αριστερά τοίχος τοίχος τοίχος, συννεφιά έξω, μαύρη μαυρίλα μέσα. Και ο κήπος πάλι 5 μέτρα επί όσα είναι 10-20, σαν διάδρομος. Όχι.
Πάμε λοιπόν για μισό σπίτι (δεξί αριστερό) ή γωνιακό ή πλήρως ανεξάρτητο να μην ακουμπάει πουθενά. Και όχι πολύ στενό, να έχει και κανένα παράθυρο ή πορτούλα από τα πλάγια. Νομίζεις ότι σώθηκες; Όχι.
Αφενός όσο πιο ανεξάρτητος τόσο πιο μεγάλη εξωτερική επιφάνεια που θα πρέπει να συντηρείς βάφεις, μονώνεις και που εν τέλει θα αυξάνει τις θερμιδικές ανάγκες για θέρμανση. Αλλά οκ αναγκαίο κακό, αφού θέλεις να είσαι άρχοντας θα πληρώνεις.
Οι εγγλεζάρες όμως έχουν τελείως διαστροφικά γούστα στη
διαρρύθμιση των χώρων τους. Ακόμα και αυτοί που έχουν κάνει αναβάθμιση, χλιδάτες κουζίνες και μπάνια και έχουν προσθέσει προεκτάσεις με ηλιοροφές στο ισόγειο ή στην σκεπή κλπ δεν έχουν καταφέρει κάποια βασικά πράματα.
Ξεχωριστή παράγραφος για διαρρύθμιση. Ξεκινάω με το διαμέρισμά μας, μπαίνεις σε ένα διάδρομο και προσπερνάς το πλυσταριό/WC, την κυρίως κρεβατοκάμαρα, τουαλέτα και δεύτερο υπνοδωμάτιο για να φτάσεις στο σαλόνι…
Τα σπιτάκια τα κολλητά μέσα στην πόλη, έχουν μικρούς ορόφους. Πολύ συχνά μπαίνεις από το ισόγειο όπου έχει γραφειάκι, μπανάκι κι ένα δωμάτιο (συχνά πρώην γκαράζ) και πρέπει να πας κάτω στο ημιυπόγειο για να βρεις κουζίνα και καθιστικό. Ή έστω, και αυτή είναι η πιο καλή διαρρύθμιση, να ανέβεις στον πρώτο για κουζίνα - σαλόνι τραπεζαρία και στο δεύτερο για υπνοδωμάτια. Αλλά παίζει στον πρώτο για υπνοδωμάτια και πιο ψηλά για σαλόνια που συνδυάζονται με ταράτσα. Α, και όταν λέμε υπνοδωμάτιο εννοούμε οποιουδήποτε μεγέθους δωματιάκι χωράει κρεβάτι, μόνο όρθιο δεν το βάζουν…
Άντε και βρήκαμε στην καλή περιοχή, με φαρδιά οικόπεδα, πρασινάδα, όχι σε γραμμές τραίνου, όχι δίπλα σε νεκροταφείο, σε περπατήσιμη απόσταση από το μετρό, το καλό το σπιτάκι με αποδεκτή διαρρύθμιση, που μοιάζει καλής κατασκευής και κατάστασης και λογικού κόστους που να μπορούμε να αγοράσουμε πουλώντας αυτό που έχουμε συν αν χρειαστεί λίγο ακόμα.
Ο ελέφαντας στο δωμάτιο, το θέμα
απόσταση. Ακόμα κι αν είμαστε σχετικά κοντά στο “κέντρο” της περιοχής θα απέχουμε από τις δουλειές μας και σχολείο (σαν να λέμε θα είμαι στο Διόνυσο αλλά σχολείο και δουλειές στην Κάνιγγος). Εγώ δεν θα μπορώ να πηγαίνω με το ποδήλατο. Πόσο θα με επηρεάσει αν αντί να θέλω 10-20 λεπτά πόρτα πόρτα θέλω 1+ ώρα; Και θα είμαστε δέσμιοι μιας μόνο γραμμής μετρό όχι όσο συχνής όσο είναι οι πιο κεντρικές. Αν απεργήσει ή χαλάσει τότε με λεωφορείο θέλεις ίσως 2 ώρες…. Ταξί δε λέει οικονομικά. Και γενικά καλού κακού μάλλον θα χρειαστούμε και αυτοκίνητο που κυρίως θα κάθεται (τουλάχιστον θα έχω χώρο για να φορτίζω αν είναι ηλεκτρικό). Προσπερνώ.
Η απόσταση επηρεάζει και την
επισκεψιμότητα. Δεν είναι τόσο εύκολο αν θέλει κάποιος να σε επισκεφτεί. Και για αυτό θέλουμε σταθμό κοντά αλλά θα απαιτήσει πιο πολύ χρόνο (με το να μένουμε κεντρικά είμαστε καλομαθημένοι, σε μερικούς φίλους πάμε με τα πόδια). Και είπαμε θέλουμε χώρο για να παρκάρει αυτοκίνητο εκτός δρόμου.
Το να έχεις κήπο και δέντρα στη γειτονιά δεν αντικαθιστά το
μεγάλο πάρκο που έχουμε τώρα δίπλα μας. Για χάζεμα, περπάτημα, τρέξιμο, ποδήλατο, καφεδάκι με φίλους. Θα βγαίνω και θα περπατάω στο πεζοδρόμιο για να βλέπω μονοκατοικίες τη μία μετά την άλλη; Και θα τρέχω στα πεζοδρόμια; Ακόμα κι αν έχει κάποιο μεγάλο χώρο πρασίνου κοντά θα είναι πιο δασώδες (πρασινομούχλα, χαλικοπετρομονοπάτια και λάσπη) καμία σχέση με το ωραίο, περιποιημένο πάρκο.
Το θέμα της
μετακόμισης, ναι μεν μια κι έξω αλλά μεγάλη ταλαιπωρία και άγχος, σημαντικό έξοδο στη χώρα αυτή και πράματα θα σπάσουν, χαραχτούν, χαλάσουν.
Το θέμα
ασφάλειας. Από το να είσαι σε όροφο σε μέρος με θυρωρό, πολλές κάμερες και γενικά αξιοπρεπείς συγκατοίκους, μια πολύ ασφαλής κατάσταση λέμε να πάμε σε μέρος που είναι εκτεθειμένο από παντού και μοναχικό, δεν υπάρχει κυκλοφορία στο δρομάκι (θέλουμε ησυχία) και ο τυχαίος μάρτυρας απίθανος. Σε μερικά μέρη μάλιστα απαγορεύεται να έχεις κάγκελα και πύλη στην είσοδο και οφείλεις να έχεις πρασιά (όπως Αμερική). Συναγερμός και κάμερες οκ αλλά δεν αποτελεί λύση (επιπλέον έξοδο τοποθέτησης και συνδρομής), εσωτερικές σιδεριές σε κουφώματα (έξοδο, ταλαιπωρία άνοιξε κλείσε, αντιαισθητικό) και πάντα θα έχεις την ανησυχία. Θα φεύγεις ταξίδι και θα κοιτάς τις κάμερες, θα ξύνεται ο σκίουρος και θα λες είναι κάποιος που προσπαθεί να μπει μέσα….
Οπότε ακόμα κι αν δεν αυξήσουμε τα
έξοδα μας (γιατί μας τον πιάνουν οι εταιρείες διαχείρισης ας θεωρήσουμε τόσο όσο τα πολύ αυξημένα μεταφορικά μας, αυτοκίνητα, θέρμανση κλπ που δεν μπορώ να τα υπολογίσω αλλά έστω), προσθέτουμε καθημερινή ταλαιπωρία για commuting, απώλεια ελεύθερου χρόνου, μεγαλύτερη ταλαιπωρία για να πάμε οπουδήποτε, για να μας στείλουν κάτι (εκεί που είμαι τώρα όλες οι αγορές μου φτάνουν πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία). Και σημειωτέον ότι η καλή μου μεγάλωσε σε πολυκατοικία και δεν έχει μείνει ποτέ της σε μονοκατοικία ούτε σε προάστιο…. Και αποδεδειγμένα μάνα και κόρη δεν έχουν καταφέρει να κρατήσουν ζωντανό ούτε κάκτο (κυριολεκτώ) και ονειρεύονται κήπους και περιβόλι….
Κι όλα αυτά για να είμαστε ανεξάρτητοι σε μονοκατοικία δηλαδή να αποφασίζεις και οργανώνεις μόνος σου τις όποιες συντηρήσεις, επισκευές κλπ (και όλα τα έξοδα δικά σου και ο χρόνος σου για να τα ετοιμάζεις και επιτηρείς), με κήπο που σύντομα θα γίνει ζούγκλα ή έρημος ανάλογα με το τι υπήρχε εκεί πριν και να μην πολυφαίνονται γείτονες. Θα έχουμε πιο πολλούς χώρους (καλό μεν αλλά θα πρέπει να τους περιποιούμαστε, καθαρίζουμε κλπ), ωραίες διαδρομές για ποδηλασία στην εξοχή αλλά προσπαθώ να βρω κάτι άλλο όμως δεν μου έρχεται. Χμμμ, για βοηθείστε λίγο με καμιά ιδέα γιατί εμένα χλωμό μου φαίνεται και μου φέρνει πολύ στην παπαριά που έκαναν οι Εγγλέζοι με το brexit.
aka onyx !