- 18 Οκτ 2015, 00:28
#174992
2009 καλοκαίρι. Επιστρέφω από Γιάννενα προς Άρτα. Είχα πάει να δω έναν φίλο από στρατό και είχαμε πιει 2-3 μπύρες, δεν είχα και τίποτε να με πιέζει και πήγαινα χαλαρά, δηλαδή μέγιστη ταχύτητα 90km/h. Ένα Couper S έρχεται από πίσω με φόρα σε μια ευθεία τόσο μεγάλη που προσπερνούσε τραίνο με 10 βαγόνια. Ενώ είμαι όσο πιο δεξιά γίνεται (ιππαστί στην δεξιά συνεχή γραμμή) ο τύπος δεν περνάει, αλλά ανάβει φώτα, κορνάρει κτλ. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ανάψω τα μεγάλα (τα είχα σβήσει γιατί τον είδα να έρχεται γρήγορα, οπότε δεν ήθελα να τον τυφλώσουν όταν θα με περάσει) για να δει ότι μπροστά υπάρχει ευθεία που περνάει πολύ άνετα. Τελικά περνάει και μου ρίχνει κάτι γαλλικά, λες και έφταιγα που ούτε τον δρόμο ήξερε, ούτε έβλεπε μπροστά του. Παίρνω την απόφαση, λοιπόν, να παίξω λίγο. Είχα καινούργια λάστιχα, καινούργια ανάρτηση, οπότε τον ακολουθούσα άνετα στις στροφές, ενώ στις ευθείες, παρά την μισή ισχύ που είχα στο αμάξι, ήξερα τον δρόμο απέξω, οπότε ξεκινούσα προσπέρασμα πριν αυτός συνειδητοποιήσει ότι έχει μπροστά του ευθεία. Τον πήγα προφυλακτήρες από την ευθεία στο χωριό Ελιά μέχρι την Πρέβεζα. Πού και πού, όταν αργούσε να προσπεράσει, του άναβα φώτα, του έριχνα και καμιά κόρνα, οπότε καταλάβαινε ότι έχει χώρο να φύγει (είπαμε ότι έπαιζα, διαφορετικά θα τον είχα περάσει σε τουλάχιστον 5-10 σημεία που δεν ήξερε ότι υπάρχει χώρος). Από εκείνη την ημέρα και μετά, όταν βλέπω Mini στον δρόμο, το αντιμετωπίζω σαν Mercedes/BMW, δηλαδή σαν κάποιον που θεωρεί ότι του ανήκει ο δρόμος γιατί πήρε ακριβό αυτοκίνητο και είναι έτοιμος να κάνει βλακεία ανά πάσα ώρα και στιγμή.
Πάμε στα των τελευταίων ημερών:
1. Πειραιάς, λιμάνι, ρεύμα προς Παπαστράτου. Ακριβώς πριν τα έργα έχει στροφή δεξιά με φανάρι. Τον δρόμο έχει κλείσει ένας παππούς δεξιά και ένας ταρίφας αριστερά (τους έχω μεγάλο άχτι, οπότε τους ονομάζω έτσι ακόμη και μπροστά στα μάτια τους - θα δείτε και παρακάτω ακόμη ένα παράδειγμα). Ταρίφας θέλει να στρίψει και κορνάρει βρίζοντας τον παππού (εξαιρετικά άσχημη γλώσσα), που, ουσιαστικά, ενοχλούσε πολύ λιγότερο, αφού ήταν πίσω από παρκαρισμένα. Εγώ με την γυναίκα περνάμε τον δρόμο (πεζός ήμουν) και ακούγοντας τα έντονα κορναρίσματα και τις ύβρεις αγανακτούμε. Τα χώνω στον ταρίφα που φώναζε ότι πρέπει να τον γράψουν τον παππού: "συμφωνώ, του λέω, κάτσε να βγάλω μια φωτογραφία και θα τους πω να ξεκινήσουν με τον βρωμοταρίφα το γράψιμο, και θέλω να τολμήσεις να μου πει ΜΙΑ κουβέντα, μπετόβλακα*". Ευτυχώς το βούλωσε για λίγο, όσο χρειαζόταν για να απομακρυνθώ, γιατί θα καθόμουν να φωνάξω την Τροχαία πρώτος και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ τις εσωτερικές υποθέσεις**.
2. Ανεβαίνω την Λ. Σχιστού από Ε.Ο. προς Κερατσίνι. Δεξιά λωρίδα φορτηγά με εξαιρετικά χαμηλές ταχύτητες (~50km/h). Μεσαία λωρίδα φορτηγά που προσπερνάνε με χαμηλές ταχύτητες ~70-80km/h (το όριο 80 να θυμίσω). Αριστερά τα ΙΧ προσπερνάνε με ταχύτητες 90-120 (εκείνη την ημέρα). Μπροστά μου ένα Cinquecento προσπερνάει με 90 ακριβώς. Από πίσω εγώ και έρχεται ένα Astra I/J (leasing, αν λέει κάτι αυτό) από πίσω. Κενό 50m ανάμεσα στα φορτηγά βγαίνει δεξιά, πάει να προσπεράσει, αλλά είναι 1.4, οπότε δεν προλαβαίνει, έρχεται δίπλα μου (στο ύψος της πίσω πόρτας ο προφυλακτήρας του) και ξανά αριστερά. Πιο κάτω το ίδιο ακριβώς πράγμα. 3η φορά πάει να το κάνει και γίνεται εκνευριστικός. Περνάμε τα φορτηγά, ανοίγει ο δρόμος, πηγαίνει αργά, ενώ εγώ περνάω το Cinquecento. Επιταχύνει, έρχεται από πίσω, ενώ πλησιάζω φορτηγό. Προλαβαίνει να περάσει με την φόρα που έρχεται, οπότε κάνω δεξιά για να περάσει και να περάσω εγώ μετά (επιστροφή από σχολείο = πηγαίνω όσο πιο αργά γίνεται, δεν με πιέζει τίποτε). Φευ, κάνει δεξιά να περάσει από δεξιά. Τον βλέπω και κάνω αριστερά πάλι αφήνοντας γκάζι να κάνει την σφήνα του. Τελευταία στιγμή, όμως, έχει αλλάξει γνώμη και πηγαίνει αριστερά και πάλι, ταυτόχρονα με εμένα. Εκνευρίζομαι, οπότε δεν τον αφήνω να περάσει κι ας κόψει τον λαιμό του, δεν πρόκειται να μπω σε διαδικασία άγχους για τέτοιον οδηγό. Αποφασίζει να περάσει από τέρμα δεξιά, ενώ η 3η λωρίδα τελειώνει επισήμως. Βγαίνει μπροστά τελικά, φτάνουμε στο φανάρι και είναι 2 αυτοκίνητα μπροστά. Κατεβαίνουμε την κατηφόρα πλέον. 1η->2α στα 30, 2α->3η στα 50, 3η->4η στα 70, 4η->5η στα 90 και το αφήνω να ρολάρει μόνο του το αμάξι. Φτάνω τα 100 και τους μπροστά που όλοι φρενάρουν στις δύο στροφές που έχει εκεί, μαζί και το Astra που είναι στην δεξιά και πηγαίνει αργά (στην ευθεία όλοι το πηγαίνουν και με 1000, στις στροφές, όμως...). Τον περνάω όταν ισιώνει ο δρόμος. Κατεβαίνουμε σχεδόν μαζί πλέον και αυτός στρίβει προς Πέραμα. Μου ρίχνει κάτι γαλλικά, όπως ότι πρέπει να με δει γιατρός κτλ. Του απαντώ αν θέλει να πάμε μαζί ή αν μπορεί να μου συστήσει τον δικό του, αν και δεν φαίνεται να έχει κάνει καλή δουλειά. Του δείχνω την κάμερα (που δεν την είχα ενεργοποιημένη) και του λέω: "το βράδυ στο YouTube, ψάξε για ψυχασθενής οδηγός να σε δεις..."
3. Σήμερα το βραδάκι. Πηγαίνω προς Πειραιά, είμαι στο λιμάνι και στρίβω αριστερά προς Κόνωνος. Πέρα από τους 1000 μετανάστες που είχαν μόλις έρθει και γινόταν Ο χαμός, είχαμε και τους ταρίφες που τους έπαιρναν και τους μετέφεραν στην Αθήνα (μέσω Πειραιώς). 3 ΤΑΧΙ, ναι 3, έχουν φτιάξει δική τους 3η λωρίδα που στρίβει αριστερά, κλείνοντας ουσιαστικά την μία λωρίδα που συνεχίζει προς πλατεία Καραϊσκάκη. Ο μπροστά μου, ένας με Opel Coupe, τσακώνεται με τον 2ο ταρίφα, τον κλείνει πηγαίνοντας αργά, ενώ ο βρωμοταρίφας προσπαθεί να χωθεί μπροστά. Τους κορνάρω για να φύγουν γιατί θα με αφήσουν εκτεθειμένο στο κάθετο ρεύμα (προς Παπαστράτου). Ο Opel τον καθυστερεί ακόμη, ο ταρίφας σταματά τελείως, εκείνη την στιγμή άλλος έξυπνος συνάδελφός του έρχεται από αριστερά (νόμιμα στην αριστερή λωρίδα) και κάνει σφήνα για να κλείσει τον Opel, αυτός πατάει γκάζι, εξαφανίζεται και αυτός, ουσιαστικά κλείνει εμένα, ενώ ο από δεξιά βρωμοταρίφας συγκλίνει αριστερά. Με το παιδί και την γυναίκα μέσα η περίπτωση ταυτόχρονου λάθους αποτελεί 1%, ενώ η περίπτωση απειλής που πρέπει να εξουδετερωθεί είναι το 99%. Ενεργώ όπως πρέπει σε αυτές τις περιπτώσεις (evasion driving): γκάζι με τιμόνι αριστερά για να χτυπήσω το ευαίσθητο δεξί του από αριστερά συγκλίνοντος, ενώ το παιδί θα αποφύγει την πλάγια κρούση από τον δεξιά βρωμοταρίφα (το παιδί κάθεται πίσω μου). Ο αριστερά φοβάται όταν βλέπει ότι σχεδόν κάνω εκκίνηση σε dragster κατά πάνω του, φεύγω, ο πίσω δεξιά επιταχύνει (να με φτάσει ή κανονικά δεν το ξέρω), οπότε φρενάρω, καρφώνω όπισθεν για να τον βγάλω εκτός μάχης, κρατηθείτε, λέω στην οικογένεια, ενώ βρίζω θεούς και δαίμονες (εξαιρετικά σπάνιο να βρίσω έτσι, πόσο μάλλον μπροστά στο παιδί). Ο αριστερά ταρίφας είχε σχεδόν πέσει στην μπαριέρα, ενώ ο δεξιά φοβάται τόσο πολύ, φρενάρει, του σβήνει (το κατάλαβα γιατί έκανε απότομα δεξιά, το ταξί γονάτισε και με το που έβαλα 1η να ξαναφύγω τα φώτα του έσβησαν = έβαζε πάλι μπροστά) κι εγώ φεύγω γκαζωμένος. Στο φανάρι, ευτυχώς είχαμε τύχη, οπότε άναψε αμέσως, αλλά δεν άφησα κανέναν από τους 2 κιτρινιάρηδες να περάσει με συνεχείς ελιγμούς ανάμεσα στις λωρίδες τους. Τελικά, τους ξέφυγα (ή, ακόμη καλύτερα, με θεώρησαν πολύ τρελό για να μπλέξουν) και δεν είχαμε επεισόδια. Η γυναίκα, εν τω μεταξύ, τα είχε παίξει. Η πλάκα είναι πως, ενώ παλαιότερα με κατηγορούσε ότι σχολιάζω τους άλλους οδηγούς, πλέον (λόγω παιδιού 100%) ρωτάει: γιατί κάνουν έτσι, γιατί κάνουν επίθεση με το αμάξι; Σήμερα με ρωτούσε γιατί η ΕΛ.ΑΣ. δεν τους μαζεύει με αυτά που κάνουν. Ρωτούσε πώς είναι δυνατόν να έρχονται από παντού, να σε κλείνουν όπου και όπως θέλουν, να πάνε να χτυπήσουν τον άλλο μπροστά, να την πληρώνουμε εμείς στο τέλος κτλ. Η απάντησή μου ήταν προφανής, όπως καταλαβαίνετε για τον ρόλο της ΕΛ.ΑΣ. στην Ελλάδα***.
Ευχαριστώ.
* Copyright @rx8_drifter
** Αλήθεια, γιατί ΠΟΤΕ δεν παίρνει κλήση ταρίφας σε διένεξη με ερασιτέχνη οδηγό; Είναι ΟΛΟΙ φίλοι τυχαία με τους Τροχαίους ή πέφτει και λίγο χαρτί για να περνάνε στο χαλαρό;
***
Την άλλη φορά έλεγε ότι θέλει χώρο για να περνάει με το Π του και τώρα λέει για να παρκάρει ο γιος του το μεσημέρι. Δημόσιος δρόμος του λέω είναι παρκάρω όπου θέλω και ο ίδιος να παρκάρει όπου θέλει. Ο κουβάς όμως δεν είναι όχημα 
