- 30 Αύγ 2015, 12:17
#153251
belgarion έγραψε:Στο τελευταίο drive έχει αφιέρωμα στα 80s με δοκιμή μεταξύ άλλων και του Quattro,αν θυμάμαι καλά το βρήκαν μάλλον υποστροφικο και με βαριά αίσθηση αλλά με εντυπωσιακή δύναμη και ήχο
.
Δεν ξέρω αν αναφέρονταν στο κοντό (sport quattro) που είναι και το homologation special ή το κανονικο κουπε (ακόμα και το Ur coupe). To πρώτο είναι εξαιρετικά δυνατό και γρήγορο αυτοκίνητο με την αξία του να καθορίζεται από τη σπανιότητά του, ενώ το δεύτερο μάλλον ένα πολιτισμένο κουπε της εποχής του.
Η συμπεριφορά του στο δρόμο καταδικάζεται από τις μαλακές αναρτήσεις και τη γκουμούτσα μοτέρ που είναι τέρμα μπροστά (οπότε λογικό να υποστρέφει τόσο πολύ) ενώ η αίσθησή του στο δρόμο, από όσο γνωρίζω, είναι επίσης κάπως πλαδαρή και βαριά, ειδικά από το υδραυλικό της εποχής και νιώθεις ότι θέλεις όλο το δρόμο για να το πας. Από την άλλη, αν δεις τι κυκλοφορούσε τότε στο δρόμο το quattro πρέπει να ήταν αποκάλυψη. Είναι λάθος ΙΜΗΟ να προσπαθείς να βγάλεις συμπέρασμα με τα τωρινά δεδομένα για μια κατασκευή που έχει πατήσει τα 35. Σίγουρα δε είναι ορόσημο της αυτοκίνησης και σίγουρα ακόμα και οι απλές εκδόσεις δρόμου σε λίγα χρόνια θα είναι σπανιες και ακριβές.
Σχετικά με το design της δεκαετίας δεν έχω να πω πολλά (και το quattro μάλλον είναι στο μεταίχμιο). Πιστεύω ότι είναι η εποχή που οι περιορισμοί στο σχεδιασμό λόγω κανονισμών ασφαλείας και απαιτήσεων οικονομίας (ειδικά στο δεύτερο μισό) επηρεάζουν έντονα το σχεδιασμό αλλά δεν υπάρχουν και σε καμία περίπτωση οι καινοτομίες των προηγούμενων δεκαετιών. Πλαστικοί προφυλακτήρες, κολλητά τζάμια ενσωματωμένοι καθρέπτες στα πλαίσια των θυρών και φλας σε προβολείς και φώτα. Παράλληλα βασιλεύει και το κιτς όσο σε καμία άλλη δεκαετία, ειδικά με τις παραπομπές των βελτιωτών στις αγωνιστικές κατασκευές (φουσκώματα φουλ, λαστιχένιες αεροτομές και πολυεστερικά σπόλιερ, σε πιο εξτρημ καταστάσεις τεσταροσσέ τρύπες κλπ κλπ). Η μεγάλη προσφορά της δεκαετίας νομίζω ότι είναι το color coding!
Tα ηλεκτρονικά όργανα νομίζω ότι είναι παλιότερη πατέντα (σίγουρα η μακρυμούτσουνη λαγκόντα είχε τέτοια) αλλά και πριν από αυτά, πολλοί κατασκευαστές ήθελαν έτσι να δώσουν μια πιο "ηλεκτρονική" μορφή στα αναλογικά τους, κατα τα άλλα, ταμπλώ (πχ σιτροέν cx). Νομίζω ότι η δεύτερη επανάσταση στα ηλεκτρονικά ήρθε με το SSD (seven segment display) και η ενσωμάτωσή του οπουδήποτε μπορούσαν να το βάλουν για να "εκμοντερνοποιήσουν" το design τους (απο κουζίνες και ρολόγια μέχρι ραδιόφωνα). Ωστόσο, απο πλευράς ενσωμάτωσης αυτής της τεχνολογίας σε όργανα επιτήρησης χειρισμού, θυμάμαι πολύ καλά στη σχολή που είχαμε ένα μάθημα εργονομικού σχεδιασμού, όπου συζητούσαμε σχετικά και το συμπέρασμα ήταν ότι στο αυτοκίνητο η απαίτηση είναι για ποιοτική πληροφόρηση και όχι για ένδειξη ακριβείας, πράγμα που κάνει, τελικά, τις ψηφιακές ενδείξεις να είναι περισσότερο κουραστικές και να καταναλώνουν περισσότερη προσοχή από τον οδηγο χωρίς να προσφέρουν κάτι παραπάνω από αυτό που χρειάζεται σε σχέση με τις βελόνες.
Εμπειρία έχω από golf gtimk2 8v που δε μου άρεσε καθόλου και από τεμπρα που ήταν ελαφρώς προβληματικό στη λειτουργία του. Μπορεί να είμαι προκατειλημμένος, ωστόσο, γιατί δε το γουστάρω καθόλου το γκολφ (όπως και το audi πιο πάνω).
Για τους Γιαπωνέζους δεν έχω ολοκληρωμένη άποψη γιατί πιστεύω ότι είναι μια κουλτούρα που πρέπει να τη σπουδάσεις σε βάθος για να την καταλάβεις. Πιθανολογώ ότι η κουλτούρα τους γενικότερα είναι βαθιά επηρεασμένη από τη λεγόμενη περίοδο Έντο, όπου η σχετική απομόνωση από τον κόσμο έφερε μια άνθιση της τέχνης με έντονα ανεπηρέαστο χαρακτήρα από το τι γινόταν στον κόσμο εκείνη την εποχή, η οποια αργοτερα πέρασε και ως γενικευμένη αντίληψη και στις κατασκευές τους (και πιθανώς βοήθησε στη μετέπειτα επέκταση του μιλιταρισμού και την αντίστοιχη ξενοφοβία). Στο αυτοκίνητο έχουν τραβήξει εντελώς δικό τους δρόμο και αν εξαιρέσεις την περίοδο όπου απλά μασκάρευαν ευρωπαϊκές και αμερικάνικες κατασκευές, ουσιαστικά η κουλτούρα τους είναι τα kei, τα οποία θέτουν εξαιρετικούς περιορισμούς και ποτέ δεν έφτασαν έξω από την Ιαπωνία, τουλάχιστον μαζικά. H γενικότερη αισθητική τους στο θέμα αυτοκίνητο, όταν ξεπέρασαν κάποια στιγμή κοντά στο '90 τη φάση της αντιγραφής (αρχικά των αμερικάνικων προτύπων και μετά των ευρωπαϊκών) νομίζω πρέπει να αναζητηθεί στη βιομηχανία των καρτούν που τόσο αγαπάνε και θυμάμαι πως κάπου έχω διαβάσει ότι ένας κατασκευαστής (δε θυμάμαι αν ήταν η χοντα ή η μαζντα) είχε κάνει και σχετική μελέτη προκειμένου να δώσει συγκεκριμένο χαρακτήρα στα αμάξια του. Και φυσικά την αγάπη τους για τη μοτοσυκλέτα.
Ίσως ο BEAMS, αν κάποια στιγμή μπει, να πει πολλά περισσότερα πράγματα...
Αυτό που πρέπει να τους αναγνωρίσουμε είναι το εξαιρετικό τους πάθος για τους αγώνες (όλοι οι κατασκευαστές έχουν κάτι να πουν) και κυρίως στο θάρρος τους στη μηχανολογία να υλοποιήσουν ιδέες που ακούγονται παράτολμες. Φυσικά έκαναν και μπολικες απατεωνιές αλλά μέσα στο πρόγραμμα είναι και αυτό- ψαξτε να βρείτε την ιστορία των δίχρονων μηχανών της suzuki στους αγώνες.
Προσωπικά τους συμπαθώ πιο πολύ σήμερα από ότι παλιότερα (γενικά δε μου πάει η κουλτούρα τους) και πιστεύω ότι έχουν μείνει σχεδόν μόνοι τους στο να παράγουν κάποια προσιτά αυτοκίνητα με χαρακτήρα, τη στιγμή που η Ευρώπη περνάει κρίση ταυτότητας εδώ και 20+ χρόνια.
Νομίζω ότι το GT86 είναι ό,τι καλύτερο και ελπιδοφόρο έχει βγει τα τελευταία 10 χρόνια και πραγματικά χαίρομαι που δεν πέσανε στη λούμπα των ίππων και των αριθμών. Αισθητικά έχει υπερβολές αλλά παραμένει στα όρια του ανεκτού για τα γούστα μου, έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, τουλάχιστον.
.. ___
../ ___ \
(O\ | /O)
