), φαντάζομαι τέτοια εποχή θα είναι πιο δυνατή εμπειρία . Ανυπομονώ για αντίστοιχο αφιέρωμα όπως αυτό της Νορβηγίας, με το καλό να επιστρέψεις στην Ευρώπη.
I have great faith in fools; self-confidence my friends call it.
- 06 Ιαν 2015, 17:40
#59091
Ελπίζω να κατάφερες να χώσεις και το Yosemite μέσα, η φύση είχε κέφια και είχα περάσει καταπληκτικά Ιούλη μήνα (και η διαδρομή από το SF είναι απίστευτη αλλά τέτοιες θα τις έφαγες με το κουτάλι ), φαντάζομαι τέτοια εποχή θα είναι πιο δυνατή εμπειρία . Ανυπομονώ για αντίστοιχο αφιέρωμα όπως αυτό της Νορβηγίας, με το καλό να επιστρέψεις στην Ευρώπη.
), φαντάζομαι τέτοια εποχή θα είναι πιο δυνατή εμπειρία . Ανυπομονώ για αντίστοιχο αφιέρωμα όπως αυτό της Νορβηγίας, με το καλό να επιστρέψεις στην Ευρώπη.
- 18 Ιαν 2015, 02:34
#63847
Aργώ, γύρισα και μου χει μπει το αγγούρι στον γΚώλο 
Είναι και πολλές οι φωτο, έχω ξεκινήσει δουλειά. Αν αύριο χιονίσει όπως λέει και κλειστώ σπίτι, έχω σκοπό να ανεβάσω το πρώτο μέρος
Είναι και πολλές οι φωτο, έχω ξεκινήσει δουλειά. Αν αύριο χιονίσει όπως λέει και κλειστώ σπίτι, έχω σκοπό να ανεβάσω το πρώτο μέρος
- 18 Ιαν 2015, 09:10
#63862
ΤΕΛΕΙΩΝΕ. Για καμια βδομάδα θα δούμε ακόμα ιντερνετ.
He who makes a beast of himself gets rid of the pain of being a man.
https://www.youtube.com/watch?v=pL_YEsJsFEY
https://www.youtube.com/watch?v=pL_YEsJsFEY
- 18 Ιαν 2015, 15:26
#63990
Να ψηφίσεις σαμαρά μπάρμπα 
Σήμερα το βράδι στις οθόνες σας, μια αποκλειστικότητα για πετροχεδς:
Α΄ ΜΕΡΟΣ ΤΕΞΑΣ ΟΡΛΕΑΝΗ ΚΑΒΑΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΖΕΜΠΡΑ
Σήμερα το βράδι στις οθόνες σας, μια αποκλειστικότητα για πετροχεδς:
Α΄ ΜΕΡΟΣ ΤΕΞΑΣ ΟΡΛΕΑΝΗ ΚΑΒΑΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΖΕΜΠΡΑ
- 19 Ιαν 2015, 23:54
#64814
Αναμένεται φανταστική η εξέλιξη του θέματος drifter... περιμένουμε. ;)
- 20 Ιαν 2015, 23:46
#65369
Eξαιρετικό το αφιέρωμα. Ειδικά οι φωτό από το καράβι Ορλεάνη - Καβάλα μαγευτικές
“Hither came Conan, the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandaled feet.”
- 21 Ιαν 2015, 00:55
#65402
Κανε πλακα εσυ, αλλα ακομα δεν εχω καταφερει να κατσω να το τελειωσω
Κι αυριο φευγω για Νορβηγια, οποτε και αυτο το ΣΚ δεν προβλεπεται
Εχω ξεκινησει το γραψιμο ομως, λιγη υπομονη
Κι αυριο φευγω για Νορβηγια, οποτε και αυτο το ΣΚ δεν προβλεπεται
Εχω ξεκινησει το γραψιμο ομως, λιγη υπομονη
- 21 Ιαν 2015, 01:13
#65411
Θα έρθει τη Δευτέρα να μας πάρει τα σπίτια με τα κωλοευρώ του 
“Hither came Conan, the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandaled feet.”
- 21 Ιαν 2015, 01:24
#65415
Drifter μόνο μη μου πεις ότι σε σταμάτησε μπάτσος τύπου J.W Pepper.
"I've seen things you people wouldn't believe; Attack ships on fire, off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the darkness at Tannhauser gate. All those moments will be lost, in time. Like.. Tears... In rain"
- 27 Ιαν 2015, 01:41
#68383
Προς τιμήν της αποκλήρωσης λοιπόν 
Οι οιωνοί των διακοπών δεν μας ξηγιόταν καλά φέτος. Στην αρχή προγραμμάτιζα να κατέβω οδικώς Ισπανία μιας και θα βρισκόμουν στο Cadiz για πάνω από ένα μήνα, οπότε ένα τουρ Ισπανία-Πορτογαλία, στη μνήμη του πρώτου ταξιδιού της Εύας στας Ευρώπας πριν από 15 χρόνια και η συμπλήρωση των 400.000χλμ φάνταζε ιδανικό σενάριο.
Η βυζαρού HRoυ © όμως είχε άλλη άποψη και θεώρησε ότι το να ταξιδέψω οδικώς μέχρι εκεί παρατάν επικίνδυνο οπότε φάγαμε άκυρο. 40 μέρες και νύχτες περάσαν στο Cadiz και ήρθε η ώρα των διακοπών. Το καράβι θα έφευγε για Μπαχάμες, ο chief engineer μου λέει άραξε μαζί μας μέχρι εκεί άμα γουστάρεις, τι άλλο ήθελα εκτός από ένα πληρωμένο ταξίδι μέχρι εκεί, καμία βδομαδούλα άραγμα και επιστροφή? Τίποτα άλλο, μόνο που πέφτει σήμα απ’ την Ολλανδία για άμεση επιστροφή μιας και το άλλο καράβι στην Αυστραλία είχε θέματα και έπρεπε επειγόντως να επιστρέψω. Δεν κακοπέσαμε βέβαια, μιας και ξεκλέψαμε ένα 5ημερο πριν ανεβούμε για ένα 3βδόμαδο κι όχι για υπόθεση 2 ημερών δουλειάς…
Μ αυτά και μ αυτά, έφτασε ο Δεκέμβρης, πλάνα διακοπών πλέον δεν υπήρχαν, τα εισιτήρια για Ελλάδα σε τιμές για σφαλιάρες, οπότε τα Χριστούγεννα στην Ολλανδία έμοιαζαν αναπόδραστα.
Ένα βραδάκι που άραζα, πετυχαίνω τον κολλητό στο skype και εκεί που του λεγα τον πόνο μου, μου λέει ρε μλκ, με τόσα σχεδόν έρχεσαι Αμερική, δε ψήνεσαι να ρθεις να αράξουμε εδώ τις διακοπές? Θα πάμε εδώ τριγύρω πουθενά, θα ρθουν και κάτι φίλοι για πρωτοχρονιά, μια χαρά θα περάσουμε.
Τσεκάρουμε εισιτήρια και βρίσκουμε απευθείας πτήση με λιγότερο από χιλιάρικο. Με συνοπτικές διαδικασίες κλείνουμε βίζες-εισιτήρια και η αναχώρηση προγραμματίζεται για τις 18 Δεκέμβρη.
Και σιγά-σιγά μας μπαίνουν τα διαολάκια.
Αμερική--->Road trip?
Συζητήσεις επί συζητήσεων, και τελικά ο κύβος ερρίφθη. Ο ψηλός ήταν διατεθειμένος να κάψει ένα σεβαστό ποσό απ’ τις οικονομίες σε αμάξα και βενζίνες. Αναδιοργάνωση του σχεδίου λοιπόν και οι πρώτες διερευνητικές ερωτήσεις για πιθανούς προορισμούς πέφτουν στο φορουμζ. Αρχίζουμε και ξεφεύγουμε, σκεφτόμαστε να ανεβούμε μέχρι και Yellowstone, συζητήσεις, πληροφορίες από δω κι από κει και τελικά ένα email για μια συνέντευξη για δουλειά μας μαζεύουν ελαφρώς.
Η αναχώρηση από το Τέξας αναβάλλεται για τις 26 Δεκέμβρη κι εγώ ψάχνω να δω πως θα γεμίσω τις μέρες μου μέχρι τότε. Το πλέον λογικό σενάριο είναι New Orleans.
Προς το παρόν όμως, ετοιμάζω βαλίτσα και backpack, ρυθμίζω ξυπνητήρι, παίρνω το τρένο και φτάνω οριακά στο Schiphol, μιας και το προηγούμενο βράδυ σχολίαζα ότι ποτέ δεν χάνω πτήση. Ο μέρφυ έπρεπε να κάνει λίγο πλακίτσα, παίζοντας με τα τρένα.
Μετά από 11 ωρίτσες με την ημισάπια KLM, προσγειώνομαι φρέσκος στο Houston. Γραμμή για μπύρες, ψιψιψόνια και κουτσομπολιό μιας κι έπρεπε να σκοτώσουμε ένα τριωράκι μέχρι να έρθει η κινεζούλα από Αγγλία. Έχουμε και καιρό να τα πούμε από κοντά, πολλά τα νέα, ο χρόνος περνά και σε λίγο ξαναβρισκόμαστε στο αεροδρόμιο, με τελικό προορισμό αυτή τη φορά το College Station όπου και θα διανυκτερεύαμε.
Γλιτώνουμε και το rush hour και σε κάτι περισσότερο από δύο ώρες, αφού γεμίσουμε με την πανάκριβη τεξανή βενζίνα παρκάρουμε έξω απ’ το σπίτι.
Ναι, δεν με γελούν τα μάτια μου, μπορώ να νοιώσω ασφαλής εδώ
Το υπεργατόνι της κοπελιάς μας υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες,
και αφού φουσκώσουμε το τρομπόστρωμα (το οποίο θα σώσει τιμή πατρίδος κατά τη διάρκεια του ταξιδιού) ξεραίνομαι με συνοπτικές διαδικασίες.
Η επόμενη μέρα περνάει χαλαρά με καφεδάκια και επισκέψεις σε τεξανές cultiες
Έχω ήδη αποφασίσει ότι το επόμενο πρωί θα αναχωρήσω για Νew Orleans. Ο κολλητός μου ξαναλέει ότι δεν αξίζει, τουριστίλα μπλα μπλα. Τον γειώνω, μιας και με έτρωγε με τα τόσα που είχα διαβάσει. Μεταξύ καφέδων τσεκάρω για διαμονή και τελικά αξιοποιώ τον φρέσκο λογαριασμό στο AirBnB.
Έχοντας κάνει τις ψακτικές, βρίσκω ένα τίμιο δωμάτιο έξω απ’ το περίφημο French quarter, στην περιοχή που είχε καταστραφεί απ’ τις πλημμύρες. Baywater λοιπόν και θα δούμε πως θα μας κάτσει. Ο τύπος που το νοίκιαζε είχε και ποδήλατα, οπότε ως γνήσιος Ολλανδός θα μπορούσα να κάνω τη σωστή © εναλλακτική εξερεύνηση.
Επόμενο βήμα, το σουλούπωμα αυτού του πράγματος που υποτίθεται θα με μετέφερε γύρω στα 600 χλμ. το επόμενο πρωί.
ΟΡΛΕΑΝΗ ΚΑΒΑΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΖΕΜΠΡΑ
Αυτό το γραφικό τετράτροχο έμελλε να εγκαινιάσει τις οδηγικές μου περιπέτειες στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.
Τρίτο (τέταρτο?) χέρι με 250.000 μίλια, με φρένα και αναρτήσεις κουκουρούκου, αλλά την γιαπωνέζικη αξιοπιστία να ξεχειλίζει απ’ όλες τις μπάντες.
-Μην φοβάσαι, πριν έρθω το πήγα στο συνεργείο και το τσεκάρανε
Αφού το πάμε στο βουλκανιζατέρ για να επισκευάσουμε το λάστιχο (την προηγούμενη μέρα είχε κάνει 300χλμ με 10psi και το τιμόνι στριμμένο στα 2/3 για να πηγαίνει ευθεία) και μετά από 2 ώρες ξεμπιχλιάσματος, λέω δεν ανοίγω κι ένα καπώ έτσι για το γαμώτο?
Μόνο 2 λίτρα λάδι χρειάστηκε, πάλι καλά που δεν το κάψαμε το μοτeur.
To πρωινό εγερτήριο ορίστηκε στις 5 ώστε να έχουμε την μέρα μπροστά μας. Ήθελα να αποφύγω τον βαρετό έως αποπληξίας Ι-10 οπότε έπρεπε να έχω χρόνο μπροστά μου. Ένα κακό του να ταξιδεύεις χειμώνα κι όχι καλοκαίρι στη Νορβηγία
Καφεδάκι, κουλουράκια, το επικό θερμός που ανακάλυψα στα ίντερνετς και είμαστε έτοιμοι. Ξεκινάω στον 190 με κατεύθυνση ανατολικά και στόχο το πρώτο μέρος που θα μπορέσω να φάω ένα σωστό πρωινό.
Μετά από ένα διωράκι οδήγησης, σερίφισσα απ’ το αντίθετο ρεύμα μπανίζει ότι πάω λίγο μπούνια (πού να συγκρατήσεις το θηρίο), κάνει αναστροφή και μου ανάβει τους φάρους. Επειδή την είχα κόψει τη δουλειά, είχα ήδη φρενάρει και πήγαινα χαλαρά. Με σταματάει, ευγενέστατη, χαρτιά, και αφού της εξηγώ πώς να διαβάσει το δίπλωμα, μου λέει να πηγαίνετε πιο σιγά οκ? Βεβαίως της λέω, μήπως μπορείτε να μου πείτε και πού να φάω πρωϊνό?
Ακολουθώντας της συμβουλή της, σταματάω σε ένα στέκι φορτηγατζήδων και παραγγέλνω μπέικα, αυγά ψωμιά βούτυρα, τριγλυκερίδια και καφέ νεροζούμι. Ναι, είμαι στην Αμερική, το ποτήρι μου θα γεμίσει τουλάχιστον δύο φορές την μισή ώρα που αράζω.
Με γεμάτες τις μπαταρίες ξεκινώ, έχοντας ξεθαρρέψει με την οδήγηση. Δεν έχω GPS, αλλά λίγο google maps, λίγο οι χάρτες, είναι πραγματικά εύκολο να προηγηθείς. Δρόμοι με ζυγό αριθμό πάνε από ανατολή προς δύση, με μονό από βορά προς νότο. Οι εικόνες τριγύρω μου σαν από ταινία. Σπιτάκια, αυτοκίνητα βενζινάδικα μου φαίνονται τόσο όμορφα και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Κάθε τρεις και λίγο, η κλασσική πινακίδα με την τιτλέζα με τα μαύρα γράμματα κάνει την εμφάνισή της. Ναι, είδα και την εκκλησία του Κυρίου Υμών.
Κοντεύω πλέον για τα σύνορα με τη Λουϊζιάνα και πρέπει να αποφασίσω αν θα πιάσω αυτοκινητόδρομο ή θα συνεχίσω απ’ τα μονοπάτια. Βλέπω ένα γραφείο τουρισμού και η τοπική θείτσα μου επαναπρογραμματίζει το ταξίδι. Μπροστά μου είναι ένας εθνικός δρυμός κάποιας τοπικής φυλής ινδιάνων, οπότε πριν πιάσω τον Ι10 αξίζει λίγη ακόμα περιήγηση.
Μετά από λίγο, πετυχαίνω το πιο cult σκηνικό μέχρις στιγμής. Δημοπρασία πάσης φύσεως σαράβαλου. Ναι, ακριβώς όπως στις ταινίες, μες στις λάσπες με τις γαλότσες
Αράζω τη ζέμπρα παράμερα, βουτάω τη μηχανή και χώνομαι. Βαριά αμερικάνικη προφορά, απ’ τους βάλτους της Λουϊζιάνα και τα μυαλά στα μπλέντερ
Ευτυχώς δεν φάνηκε να ενοχλώ κανέναν, οπότε μετά από λίγο, αναχωρώ προς αναζήτηση τροφής. Ο δρόμος περνάει μέσα από χωριά και μικρές πόλεις, αρκετή φτώχεια, σαραβαλιασμένα αμάξια, ψιλο γκέτο φάση, νοιώθω λίγο άβολα.
Λίγο πιο κάτω βρίσκω το βενζινάδικο που ονειρευόμουν
Η πείνα είναι πείνα όμως και το μάτι μου πέφτει πάνω στα λουκάνικα
Ο Joe o κωλογαμιάς όμως παραμονεύει, οπότε την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια
Έχει αρχίσει να νυχτώνει και οι βάλτοι μόλις ξεκίνησαν κι ο Μακόναχι μας περιμένει
End of first part
Οι οιωνοί των διακοπών δεν μας ξηγιόταν καλά φέτος. Στην αρχή προγραμμάτιζα να κατέβω οδικώς Ισπανία μιας και θα βρισκόμουν στο Cadiz για πάνω από ένα μήνα, οπότε ένα τουρ Ισπανία-Πορτογαλία, στη μνήμη του πρώτου ταξιδιού της Εύας στας Ευρώπας πριν από 15 χρόνια και η συμπλήρωση των 400.000χλμ φάνταζε ιδανικό σενάριο.
Η βυζαρού HRoυ © όμως είχε άλλη άποψη και θεώρησε ότι το να ταξιδέψω οδικώς μέχρι εκεί παρατάν επικίνδυνο οπότε φάγαμε άκυρο. 40 μέρες και νύχτες περάσαν στο Cadiz και ήρθε η ώρα των διακοπών. Το καράβι θα έφευγε για Μπαχάμες, ο chief engineer μου λέει άραξε μαζί μας μέχρι εκεί άμα γουστάρεις, τι άλλο ήθελα εκτός από ένα πληρωμένο ταξίδι μέχρι εκεί, καμία βδομαδούλα άραγμα και επιστροφή? Τίποτα άλλο, μόνο που πέφτει σήμα απ’ την Ολλανδία για άμεση επιστροφή μιας και το άλλο καράβι στην Αυστραλία είχε θέματα και έπρεπε επειγόντως να επιστρέψω. Δεν κακοπέσαμε βέβαια, μιας και ξεκλέψαμε ένα 5ημερο πριν ανεβούμε για ένα 3βδόμαδο κι όχι για υπόθεση 2 ημερών δουλειάς…
Μ αυτά και μ αυτά, έφτασε ο Δεκέμβρης, πλάνα διακοπών πλέον δεν υπήρχαν, τα εισιτήρια για Ελλάδα σε τιμές για σφαλιάρες, οπότε τα Χριστούγεννα στην Ολλανδία έμοιαζαν αναπόδραστα.
Ένα βραδάκι που άραζα, πετυχαίνω τον κολλητό στο skype και εκεί που του λεγα τον πόνο μου, μου λέει ρε μλκ, με τόσα σχεδόν έρχεσαι Αμερική, δε ψήνεσαι να ρθεις να αράξουμε εδώ τις διακοπές? Θα πάμε εδώ τριγύρω πουθενά, θα ρθουν και κάτι φίλοι για πρωτοχρονιά, μια χαρά θα περάσουμε.
Τσεκάρουμε εισιτήρια και βρίσκουμε απευθείας πτήση με λιγότερο από χιλιάρικο. Με συνοπτικές διαδικασίες κλείνουμε βίζες-εισιτήρια και η αναχώρηση προγραμματίζεται για τις 18 Δεκέμβρη.
Και σιγά-σιγά μας μπαίνουν τα διαολάκια.
Αμερική--->Road trip?
Συζητήσεις επί συζητήσεων, και τελικά ο κύβος ερρίφθη. Ο ψηλός ήταν διατεθειμένος να κάψει ένα σεβαστό ποσό απ’ τις οικονομίες σε αμάξα και βενζίνες. Αναδιοργάνωση του σχεδίου λοιπόν και οι πρώτες διερευνητικές ερωτήσεις για πιθανούς προορισμούς πέφτουν στο φορουμζ. Αρχίζουμε και ξεφεύγουμε, σκεφτόμαστε να ανεβούμε μέχρι και Yellowstone, συζητήσεις, πληροφορίες από δω κι από κει και τελικά ένα email για μια συνέντευξη για δουλειά μας μαζεύουν ελαφρώς.
Η αναχώρηση από το Τέξας αναβάλλεται για τις 26 Δεκέμβρη κι εγώ ψάχνω να δω πως θα γεμίσω τις μέρες μου μέχρι τότε. Το πλέον λογικό σενάριο είναι New Orleans.
Προς το παρόν όμως, ετοιμάζω βαλίτσα και backpack, ρυθμίζω ξυπνητήρι, παίρνω το τρένο και φτάνω οριακά στο Schiphol, μιας και το προηγούμενο βράδυ σχολίαζα ότι ποτέ δεν χάνω πτήση. Ο μέρφυ έπρεπε να κάνει λίγο πλακίτσα, παίζοντας με τα τρένα.
Μετά από 11 ωρίτσες με την ημισάπια KLM, προσγειώνομαι φρέσκος στο Houston. Γραμμή για μπύρες, ψιψιψόνια και κουτσομπολιό μιας κι έπρεπε να σκοτώσουμε ένα τριωράκι μέχρι να έρθει η κινεζούλα από Αγγλία. Έχουμε και καιρό να τα πούμε από κοντά, πολλά τα νέα, ο χρόνος περνά και σε λίγο ξαναβρισκόμαστε στο αεροδρόμιο, με τελικό προορισμό αυτή τη φορά το College Station όπου και θα διανυκτερεύαμε.
Γλιτώνουμε και το rush hour και σε κάτι περισσότερο από δύο ώρες, αφού γεμίσουμε με την πανάκριβη τεξανή βενζίνα παρκάρουμε έξω απ’ το σπίτι.
Ναι, δεν με γελούν τα μάτια μου, μπορώ να νοιώσω ασφαλής εδώ
Το υπεργατόνι της κοπελιάς μας υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες,
και αφού φουσκώσουμε το τρομπόστρωμα (το οποίο θα σώσει τιμή πατρίδος κατά τη διάρκεια του ταξιδιού) ξεραίνομαι με συνοπτικές διαδικασίες.
Η επόμενη μέρα περνάει χαλαρά με καφεδάκια και επισκέψεις σε τεξανές cultiες
Έχω ήδη αποφασίσει ότι το επόμενο πρωί θα αναχωρήσω για Νew Orleans. Ο κολλητός μου ξαναλέει ότι δεν αξίζει, τουριστίλα μπλα μπλα. Τον γειώνω, μιας και με έτρωγε με τα τόσα που είχα διαβάσει. Μεταξύ καφέδων τσεκάρω για διαμονή και τελικά αξιοποιώ τον φρέσκο λογαριασμό στο AirBnB.
Έχοντας κάνει τις ψακτικές, βρίσκω ένα τίμιο δωμάτιο έξω απ’ το περίφημο French quarter, στην περιοχή που είχε καταστραφεί απ’ τις πλημμύρες. Baywater λοιπόν και θα δούμε πως θα μας κάτσει. Ο τύπος που το νοίκιαζε είχε και ποδήλατα, οπότε ως γνήσιος Ολλανδός θα μπορούσα να κάνω τη σωστή © εναλλακτική εξερεύνηση.
Επόμενο βήμα, το σουλούπωμα αυτού του πράγματος που υποτίθεται θα με μετέφερε γύρω στα 600 χλμ. το επόμενο πρωί.
ΟΡΛΕΑΝΗ ΚΑΒΑΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΖΕΜΠΡΑ
Αυτό το γραφικό τετράτροχο έμελλε να εγκαινιάσει τις οδηγικές μου περιπέτειες στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.
Τρίτο (τέταρτο?) χέρι με 250.000 μίλια, με φρένα και αναρτήσεις κουκουρούκου, αλλά την γιαπωνέζικη αξιοπιστία να ξεχειλίζει απ’ όλες τις μπάντες.
-Μην φοβάσαι, πριν έρθω το πήγα στο συνεργείο και το τσεκάρανε
Αφού το πάμε στο βουλκανιζατέρ για να επισκευάσουμε το λάστιχο (την προηγούμενη μέρα είχε κάνει 300χλμ με 10psi και το τιμόνι στριμμένο στα 2/3 για να πηγαίνει ευθεία) και μετά από 2 ώρες ξεμπιχλιάσματος, λέω δεν ανοίγω κι ένα καπώ έτσι για το γαμώτο?
Μόνο 2 λίτρα λάδι χρειάστηκε, πάλι καλά που δεν το κάψαμε το μοτeur.
To πρωινό εγερτήριο ορίστηκε στις 5 ώστε να έχουμε την μέρα μπροστά μας. Ήθελα να αποφύγω τον βαρετό έως αποπληξίας Ι-10 οπότε έπρεπε να έχω χρόνο μπροστά μου. Ένα κακό του να ταξιδεύεις χειμώνα κι όχι καλοκαίρι στη Νορβηγία
Καφεδάκι, κουλουράκια, το επικό θερμός που ανακάλυψα στα ίντερνετς και είμαστε έτοιμοι. Ξεκινάω στον 190 με κατεύθυνση ανατολικά και στόχο το πρώτο μέρος που θα μπορέσω να φάω ένα σωστό πρωινό.
Μετά από ένα διωράκι οδήγησης, σερίφισσα απ’ το αντίθετο ρεύμα μπανίζει ότι πάω λίγο μπούνια (πού να συγκρατήσεις το θηρίο), κάνει αναστροφή και μου ανάβει τους φάρους. Επειδή την είχα κόψει τη δουλειά, είχα ήδη φρενάρει και πήγαινα χαλαρά. Με σταματάει, ευγενέστατη, χαρτιά, και αφού της εξηγώ πώς να διαβάσει το δίπλωμα, μου λέει να πηγαίνετε πιο σιγά οκ? Βεβαίως της λέω, μήπως μπορείτε να μου πείτε και πού να φάω πρωϊνό?
Ακολουθώντας της συμβουλή της, σταματάω σε ένα στέκι φορτηγατζήδων και παραγγέλνω μπέικα, αυγά ψωμιά βούτυρα, τριγλυκερίδια και καφέ νεροζούμι. Ναι, είμαι στην Αμερική, το ποτήρι μου θα γεμίσει τουλάχιστον δύο φορές την μισή ώρα που αράζω.
Με γεμάτες τις μπαταρίες ξεκινώ, έχοντας ξεθαρρέψει με την οδήγηση. Δεν έχω GPS, αλλά λίγο google maps, λίγο οι χάρτες, είναι πραγματικά εύκολο να προηγηθείς. Δρόμοι με ζυγό αριθμό πάνε από ανατολή προς δύση, με μονό από βορά προς νότο. Οι εικόνες τριγύρω μου σαν από ταινία. Σπιτάκια, αυτοκίνητα βενζινάδικα μου φαίνονται τόσο όμορφα και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Κάθε τρεις και λίγο, η κλασσική πινακίδα με την τιτλέζα με τα μαύρα γράμματα κάνει την εμφάνισή της. Ναι, είδα και την εκκλησία του Κυρίου Υμών.
Κοντεύω πλέον για τα σύνορα με τη Λουϊζιάνα και πρέπει να αποφασίσω αν θα πιάσω αυτοκινητόδρομο ή θα συνεχίσω απ’ τα μονοπάτια. Βλέπω ένα γραφείο τουρισμού και η τοπική θείτσα μου επαναπρογραμματίζει το ταξίδι. Μπροστά μου είναι ένας εθνικός δρυμός κάποιας τοπικής φυλής ινδιάνων, οπότε πριν πιάσω τον Ι10 αξίζει λίγη ακόμα περιήγηση.
Μετά από λίγο, πετυχαίνω το πιο cult σκηνικό μέχρις στιγμής. Δημοπρασία πάσης φύσεως σαράβαλου. Ναι, ακριβώς όπως στις ταινίες, μες στις λάσπες με τις γαλότσες
Αράζω τη ζέμπρα παράμερα, βουτάω τη μηχανή και χώνομαι. Βαριά αμερικάνικη προφορά, απ’ τους βάλτους της Λουϊζιάνα και τα μυαλά στα μπλέντερ
Ευτυχώς δεν φάνηκε να ενοχλώ κανέναν, οπότε μετά από λίγο, αναχωρώ προς αναζήτηση τροφής. Ο δρόμος περνάει μέσα από χωριά και μικρές πόλεις, αρκετή φτώχεια, σαραβαλιασμένα αμάξια, ψιλο γκέτο φάση, νοιώθω λίγο άβολα.
Λίγο πιο κάτω βρίσκω το βενζινάδικο που ονειρευόμουν
Η πείνα είναι πείνα όμως και το μάτι μου πέφτει πάνω στα λουκάνικα
Ο Joe o κωλογαμιάς όμως παραμονεύει, οπότε την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια
Έχει αρχίσει να νυχτώνει και οι βάλτοι μόλις ξεκίνησαν κι ο Μακόναχι μας περιμένει
End of first part
- 27 Ιαν 2015, 02:25
#68390
Φτου σου παλιάνθρωπε, ζήλεψα και συγκινήθηκα μαζί! Αναμένουμε τα υπόλοιπα μέρη του ταξιδιού!